Akşamdan Kalan Şiiri - Yazar Kılıç

Akşam, perdenin arasından içeri sızdı,
Omzunda bakırdan ince bir iz bırakarak.
Gözlerin, ağır ağır çözülmüş bir sırdı;
Oda sustu, nefesimize yer açarak.

Kokunu çektim; belin avuçlarımda,
Nabzın uzak bir davul gibi çoğalıyordu.
Dudakların değince boynumun kıyısına,
Gece, içeride başka bir gece kuruyordu.

Parmaklarım sırtında yollar ezberledi,
Her dönüşte biraz daha yaklaştın bana.
Saçların yüzüme karanlık gibi değdi,
Tenin sıcak bir yer oldu parmaklarımda.

Yıldızlara uzandık; dünya kapının dışında,
Adlarımız bile gereksizdi o anda.
Bir öpüş büyüdü omzundan dudaklarına,
Son mesafe de sessizce eridi aramızda.

Bedenin bedenime ritmini öğretti,
Acele yoktu; zaman bizden yana aktı.
Her soluk bir öncekini derinleştirdi,
Kalbin göğsümde gittikçe hızlandı.

Birden bütün sesler tek bir sese döndü,
Parmakların omzumda ince bir iz bıraktı.
İçimizden yükselen dalga kıyıyı dövdü,
Yankısı nabzımızda uzun uzun kaldı.

Başını göğsüme koydun; pencere kararmış,
Tenimizde akşamdan kalan sıcaklık vardı.
Dışarıda şehir kendi uykusuna varmış,
İçeride iki kalp aynı sessizlikte çarptı.