Aklından Sonsuz Yazgı Çıkmayan Adam

Victor Hugo
26 Şubat 1802 - 22 Mayıs 1885
31

ŞİİR


255

TAKİPÇİ

Aklından Sonsuz Yazgı Çıkmayan Adam

Bir yolcu gibi sabah, tan vakti yola çıkan,
Aklından sonsuz yazgı çıkmayan mutlu adam,
Uyanıyor şafakta, ruhu hep düş içinde,
Elinde kutsal kitabı, dualar dilinde!
Duasını ederken başlıyor gün doğmaya
Güneş hem göğe doğuyor, hem onun ruhuna.
Solgun ışıkta beliriveriyor eşyalar,
Eşyalarla birlikte ruhunda başka şeyler,
Ondan başka herkes uykuda, böyle sanıyor,
Esrik bir mutluluğun huzuruna varıyor,
Oysa arkasında güler yüzlü melekler var,
Kitabın üzerine eğilmiş bakıyorlar.

(1856)

Fransızca'dan çeviren: Tozan ALKAN

Victor Hugo
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Selma Arslan
    Selma Arslan

    Sefiller romanıyla tanıdığım Victor Hugo'nun aynı zamanda büyük bir şair olduğunu Antoloji sayesinde öğrendim. Teşekkürler...

  • Gülşin Gülşah Ökçü
    Gülşin Gülşah Ökçü

    Ama şiirleri yaşıyor

  • Ali Cem Aydogmus
    Ali Cem Aydogmus

    Selen Hugo öldü

  • Furkan Yavuz
    Furkan Yavuz

    Bu adamda hem kitap hem de şiir yazma kabiliyeti var. Helal olsun valla, bu şiiri de güzel olmuş

  • Salim Genç
    Salim Genç

    ah ruhum öyle özelsin ki ,dokunacak gibiyim.sürükleniyorum.

  • Siren Eren
    Siren Eren

    Güneş hem göğe doğuyor hem Onun ruhunaa :)

  • Aysun Oruçoğlu
    Aysun Oruçoğlu

    Cihanda gökyüzüne basamak basamak uzanan gizli merdivenler vardır.Her topluluğun her grubun ayrı bir merdiveni vardır; her gidişin her yürüyüşün başka bir göğü bulunmaktadır.Her biri diğerinin halinden habersizdir.Çünkü başı ve sonu olmayan pek geniş bir mülk var.Bu 'O neden böyle hoş?' diye şaşırıp kalmakta ; o 'bu neden böyle şaşırmış ?' diye hayrette... Mevlana.

  • Selen Gassaloğlu
    Selen Gassaloğlu

    ben selen 11yaşındayım şiirlerinizin her biri o kadar güzel ki tebrik ederim örnek aldığım şairlerdensiniz

  • Ayşe Berfin Büyükyiğit
    Ayşe Berfin Büyükyiğit

    Bir yolcu gibi sabah, tan vakti yola çıkan,
    Aklından sonsuz yazgı çıkmayan mutlu adam,
    Uyanıyor şafakta, ruhu hep düş içinde,
    Elinde kutsal kitabı, dualar dilinde!
    Duasını ederken başlıyor gün doğmaya
    Güneş hem göğe doğuyor, hem onun ruhuna.
    Solgun ışıkta beliriveriyor eşyalar,
    Eşyalarla birlikte ruhunda başka şeyler,
    Ondan başka herkes uykuda, böyle sanıyor,
    Esrik bir mutluluğun huzuruna varıyor,
    Oysa arkasında güler yüzlü melekler var,
    Kitabın üzerine eğilmiş bakıyorlar.

    (1856)

TÜM YORUMLAR (9)