Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

İki kişi yaptı dağda odun evi, yani ordaki tekti;
Konuştu gölgeler, susmadığında tek bir zafer.
Yağmur yağar, ilk damlası sel olanı iletir;
Sel olansa göl, başlangıçta gelen sudur,

Görüntünün içine sızan düş,bu can yaprakları.

Gözler, gözler; vardır bazıları bakar:
Bakan katışıksız, görmez;
Ama gören bakabilir de.
Onun bakışı,
Görmediğinde;
Gördüğüne iken,

1.Mucizenin içindeki sürprizin kabus hali

a.
Anahtarlığında şu Tofaş
İmleci bulunanlar mı,
İlle de okula gitmeli? -

Yaratıldık mı sahiden, kendisi olmak için evrenin?
Ben dışındayım, onun! Dışındayım olayların:


Para rüşvet verir bir gün, inanmadığını söyleyen kişi;
Saadetin kurulamayacağını söyleyen, parayla!

Her yön kar bir yerde alabildiğine çıplak gözle bakmak gibi.
Her taraf ışık, her taraf umut, hepten kısık, daima sükut

Sonra ses veriyor fısıltı, delerek görünmez engelleri;
Gene her taraf ışık, ve gene sükut ama bu sefer sesi yanık.

Bu iş böyle geldi, böyle gider.
Bir tek sen
Kraliçe Victoria;
o da,
devrilip duruyor.

Kemikkıran motifli bu büst askısı, işte sallanıyor havada!
Biraz sitemkar ve çokça üzgün hatta oldukça kindar birde.
Ama soyuyor mutsuz, zarfını tünellerin, incecik bir balçık:
Tünelin içinde kokuşmuş bir alay her şey, ne varsa
Maksatsa, içinde bulunduğunun dışına çıkmaksa iç’in;
Doğru ışığa gidiyor, yanılası yunan kerametini taşıyan

Ürün, nadas sonrasıydı;
Ama çiftçiler ham meyve topladı
O mevsim.
Verim bol geldi,
Yağmur, akıyordu
Felaketten öteydi:

Kuru bu domuz,
Islanmamış çamurla
Tuza onu yatırdılar yine de,
Bandılar
Ve tuttular güneşe:
Çiftçilerin dostuydu.

Bir horoz koşturuyor Atatürk Bulvarı’nda …
Orada ne arıyor?
Tarıyor etrafı sanki –
Hani derlermiş ya, bu arada- burada:
Kaybettiği bir şeyi gözlüyor gibi.
Bulvar horozu öte öte gidiyor.