Akın Akça Şiirleri - Şair Akın Akça

Varlar seğirtiyor seni göklere
Ve orda gerçekleşen bir şeyi
Buluyorsun biliyorsun sadece.

Gün’ün farkındalığı Güneş’le kaçıyor;
gece, aydınlıkla birleşiyor

Kucakladığında çocukları,
Gururu ve kini hatırla:
Onları seversin, değil mi?
Onlardan bir şey beklemezsin …
Onlar seni sever çünkü bilirsin.
Ve bilirsin böyle ben severim seni …

Bacağını seğirerek geldi Nadine. Yanı başından yükselen kale içindeki kule
yükseliyor en yükseklere. Bulutları delip geçiyor artık …

Bilemezdi bunu.

Ana kapıdaki tek görevliye sordu, şatoyu bekleyen:

Somunuyla göbeğinin ekmeğin;
Çıkarıverip un ufak, pay veriyoruz;
Cam önü kuşları’na mutfağa …
Gagalayıp duruyorlar emeğin.
Ama günlerden bir gün açmış
İsek, pencereyi öyle unutmuşsak;

I.
Güzel bir aşk için bekliyorum.
Neredesin biliyorum.
Kör topal hörgüçlerin zirvesinde.
Neden çekersin bunları.
'Mutluca saf' çıkmak

Ortada bilinen her şey'in
giz tuttuğu bir kör bataklık sessizliğin.
Eylem çocuklarıyız
ve, iyilik gütmenin var iki ucu. O 'giz tutma',
ya pas tutacak ya burada.. ve evet,
ya da öylece giz tutacak, hala...

Güzellikler içinden geçerken insan;
sevinmeli, oynamalı.
Boğuşurken problemlerle;
Durup düşünmeli,
Üretmeli çözümler.

Boşluğun bilyesi vurdu göğüne
Bu külçe, nasıl da doludur deme
Alacak içini açacaksın ve
Gül{en} yaprak yaprak, dikenler dıştır.

Açtığın içini, korun öz topu

İte kaka
doğuyor bazen güneş,
doğuyor.
Bir adam
ve bir kadın
hep bastonla yürüyor

Öyleyse Göktürk günbatımı nerede?
Senin olduğun yerde, senin olduğun yerde.
Şimdi her nerdeysen, orada.
Ya da, Kelt Şafağı’nda sen asla geçmişi anlatmadın da,
gelecekten dem vurdun, en safir haliyle;
ihtiyaç çekmeksizin, kendinin bir faz haline, geçmişe bile.