Akasyalar açarken. Şiiri - Tuncay Aytaç

Akasyalar çiçek açtığında gel bana,
mis kokulu bir ilkbahar sabahı.
Anıları demet yapacağım çiçek, çiçek, takacağım güneş rengi saçlarına.
Bir prenses edası olacak gözlerinde,
yanacak bülbüller güzelliğine,
öyle bir melodi sunacaklar ki doğaya,
çiçekler bükecek boynunu.
İnce belinde kırmızı bir kuşak sargın olacak, tüm ihtişamıyla belirecek güzelliğin.
Bulutlar ağlayacak bu güzelliğe yağmur olup, gönül tellerim kopacak güzelliğinle.
Güneş rengi saçlarına parlayacak güneş, yakacak bakan gözleri saçların,
bir taç belirecek başında,
hangi zamandan gelen bir prenses olduğunu soracaklar sana.
Masmavi bir elbise içinden taşacak beyaz teninin güzelliği,
kuşlar yaracak göğü kanatlarıyla süslemek isteyecekler bu güzelliği.
Al al olan yanaklarında,
bir hasret sızıntısı olacak,
yanacak içim hasretinle.
Zaman mefhumu duracak,
hangi zaman olduğunu göstermeyecek takvimler.
Önünde diz çökeceğim,
sevgimi sunacağım sana.
Oysa ben senin hayal olduğunu algılarımda duyamayacagim,
ben seni gerçek sanıp,
bir ilk bahar sabahı hayallerimde yarattığım,
bu güzelliğe ulaşılmazlığın ufkunda ağlayacağım.
Öyle bir sevgi koyacaksın ki içime giderken, ben senin güzelliğinde tüm dünyayı seveceğim.
Yaktığın sevgi ateşi içimde hiç sönmeyecek, ben bu sevginin hasretiyle birlikte,
her yağmur yağdığında göklerle birlikte ağlayacağım.
Sonra akasyalar çiçek açarken,
ben her bahar senin gelmeni bekleyeceğim.
Akasya kokuları altında ben,
senin hasretinle birlikte toprak olup,
bu dünyadan gideceğim.
Sonra bir iz olacak gökte,
bir yıldız ışığı gibi,
sadece candan sevenler görecek bu ışığı ve ben sevenlerin beni anladığını hissedeceğim,
bı dünyanın çok uzağında.