Ahmet Kemal Şiirleri - Şair Ahmet Kemal

27.06.13 (PERŞEMBE)



Gide, Stendhal’in günlüklerini okurmuş sürekli. Dostları yadırgarmış. Ben de onunkileri okudum durdum ömrüm boyunca. Gide hep benim dostum sırdaşım olmuştur, dostum sırdaşım demeyelim de öğretmenim diyelim isterseniz. Onun Dünya Nimetleri şiir gibi gelmiştir bana.
Şiir kitaplarını da böyle okurum hep. Fen Lisesi öğrencileri de şaşmıştır bu an belki de. Bir dönem bir şiir kitabını yanımda taşıdığım, ara ara okuduğum olmuştur. Behçet Necatigil’i, Atilla İlhan, Sezai Karakoç, Cahit Zarifoğlu sırdaş ve dost edindiğim yazarlar. Bir ömür onları okudum durdum. Fakültede öğrenciyken Dağlarca’nın Çocuk ve Allah’ını keşfetmiştim. Öğretmenliğimin ilk yıllarında yanımda taşıdım onu hep. Sonra Karakoç’un Leyla ile Mecnun’unu. Bir ara Çile’yi taşıdım durdum. Hep bir kitap yanımda oldu zaten.

MERHABA
Merhaba insanlar
Merhaba
Sizi gördüm insanlar
Sabah sabah gördüm
Akşam akşam gördüm

KİMİ MUTLU KİMİ MUTSUZ ETTİLER

Kim mutlu kim mutsuz belirsiz
Kim kimi mutlu etti eder belirsiz
Kim kimi mutsuz etti eder belirsiz

NE YALANLAR SÖYLEMEKTEDİR KİM BİLİR


Ne yalanlar söylemektedir kim bilir
En fazla güllerden irkilmektedir şimdi
Sokrat’tan sorulan neydi

DOĞUM 2

O Gece Doğdu

O gece doğdu
O ay yüzlü

DALGALAR
Azgın ve amansız rüzgar uçururken denizi
Yüzlerde bir sarartı boğulmanın dehşeti
Kim kurtaracak bizi acımasız sonuçtan
Gidiyorken gemimiz bir uca diğer uçtan

MAĞARA

Giz bakışlı şahin
Sen anne acısını
Yatak yapışmasını
Ne bilirsin

ELLERİ BAĞLANAN BEN

Elleri bağlanan ben
Sizinleyim sizinleydim eskiden
Adalet beklentisi vardı
Uykusu ağır mı ağırdı

ÖVGÜ

Senin dudakların kırmızı
Seni gidi büyücü seni
Ben tanımadan önce
Biraz yabancı

Kim bilir kimden korkmuşluğumuz
Kimbilir nereden kaçırıldık böyle ansız
Bir fırtına sardı bizi gece yarısı
kimbilir nerden gelivermiştir

Ölmek var bir daha ölmemek için