Ahmet Kemal Şiirleri - Şair Ahmet Kemal

ANNEM


Çocuk yaşlarda Rize’den İzmit’e gelmiş. Babasının en büyük kızı. İki erkek kardeşi var. Biz hep öyle deriz. Aslında üç. Biri bir trafik kazasında ölmüş. Çocukluğumda bana en iyi bayram parası veren çok sevdiğim dayım o Adı Mehmet. Elektrikçi. Bir elektrik şirketinde çalışıyormuş. Ben dört yaşındaydım öldüğünde. Annem ağlaya ağlaya bir hal oldu. Her namaz sonunda ağlaması sürekli bir anlık haline gelmişti.
Babam ona kızardı bu ağlamaları yüzünden. Namazlarını yalnız kıldığı için kızgın mermer üstünde namaz kıldığını gördüğünü söylerdi rüyasında.
Dedem İzmit’e bağlı Döngel köyüne yerleşmişti. Oranın camisinde İmam -Hatiplik yapmıştı. Annemin deyişine göre rençperdik yapmaktan, tarlaya gitmek, çapa yapmak, mısır ekmek, ot biçmek, hayvan otlatmak, inek sağmak, ineğin altını almaktan yemek yapmayı öğrenemediğini hep anlatır durur.

TÜRKÇE

Ben Türkçe konuşuyorum katıksız
Kelimeleri seçiyorum dağarcığımdan
Senin anladığın dilden

YİTİK DÜŞLER 2
aşk
Bıktım artık yaşamaktan
Bu karanlık odalarda
Susuz ve karanlık

YAŞAMAK

Sular aktı şarıl şarıl
Ben âşık oldum

Hey yaşamanın şairleri

CAFER İ TAYYAR

Cafer İbni Ebı Talib ki
Tayyar diye anılan
Uçtuğu görüldü
Şehit olduktan sonra

BİR BAŞKA MEVSİM

Ayları saklamalı en güzel yerinde
Lazım olabilir e kullanılabilir
Günün en güzel vaktinde
Kim bilir kimin düğününde

BUĞU

-uyanır bir melek şu uyuyan hayvandan-
C. B.

Yüzüyorum içinin engin derinliklerinde

Posta nerede kaldı
Posta neden geç kaldı
Aşk şimdiye askıya alındı

Daha nereye kadar kervancı başı nereye
Kulaklar havaya dikili

KALK EY PEYGAMBER

Kalk ey peygamber
Ey örtünen peygamber
Ey bürünüp sarınan
Müjdele ve korkut

ÇANAKKALE DESTANI
İKİNCİ BÖLÜM
1
Habeşli Bilal’ın kardeşi
Habeşli Hacı Mesut
Bu nefesi nereden buldun