Ağlayan Çocuk Şiiri - Antonio Hasan Korkmaz

Ağlama çocuk,
Bırak sevmesinler seni.
Alışkın değil misin zaten
Sessiz kapıların ardında kalmaya?

Bak, Tanrı seviyor ya seni,
Göğsünde bir yer açmış sana.
Söyle, bu sevgi
Hangi boşluğunu doldurmuyor?

Aslında anlıyorum seni çocuk,
Bir parça sıcaklık aradın sadece.
Bir el omzuna değsin,
Bir bakış “varsın” desin istedin.

Ama sen
Bir tebessümü bile ödül saydın,
Çünkü kimse öğretmedi sana
Sevilmenin nasıl bir şey olduğunu.

Boş ver çocuk…
Mutluluğun adını bile bilmiyorsun sen.
Bir gülüş görünce
Kalbini bayram sanıyorsun.

Oysa sen çoktan
Köşeye bırakılmış bir hikâyesin.
Sessiz bir odada unutulmuş
Küçük bir oyuncak gibi.

Ama bil çocuk
Bir gün Tanrı
Seni o köşeden alacak.

Ve o gün
İlk kez anlayacaksın:

Sevgi,
Hiç kimsenin seni bırakmadığı
Bir evmiş.