Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hasan beyin dediklerine bir nebze katılmama rağmen düz yazıdan çok şiir üslubu olduğunu belirtmekte yarar var.Serbest vezin olarak yazılmış ve ağlamaya ilginç bir yaklaşımda bulunulmuş,yürekli bir şiir.tebrik ediyorum.
dile getirdikleriniz doğru olsada, yazdıklarınız daha çok düz yazıya yaklaşmış,biraz daha şiir dili kullanılsaydı ii olurdu.nacizane görüşlerim.
sayın Sıtkı Gokmen bey şiirlerinizi takip edeceğim başarılar dilerim sağlıcakla kalın
klavyem
Sayin bay Gökmen siirlerinizi okumaya devam edecegim firsatim oldukca...benim icin her siir farklidir!siirleriniz gibi...hos duygularda kalin...sevgilerimle...Yakup Icik.melle/almanya
Anlatılan konu etkileyici ama kullanılan dil etkileyici değil.
Bilirim kimselere göstermeden ağlamanın ne kadar zor olduğunu, giden sevgilinin ardından dökülen göz yaşının acısını
Saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 16 tane yorum bulunmakta