Ağıt Yaktım Şiiri - Kasım Kobakçı

Yoldaş derdinde bu nöbet,
Geçidi tutarsan elbet,
Orduya bedeldir, o er,
Kaç civanım, kaç da sabret.
*
Paslı kılıçlar bilenir,
Yasını gökler üstlenir,
Kimin yurdu söndü, deyu,
Sormayın, bize el denir.
*
Zifiride sönük fener,
Derdi verir, katmer katmer,
Matem tuttuk, dört fidana,
Hediyesi, yaşlı kemer.
*
Yollar yollara ulanır,
Düş görüp, baba darlanır,
Gece muştu almış idi,
Seher, evlatsız ulanır.
*
Elden ele name gider,
Su da içsem, olur keder,
Lal olasın be işkence,
Sol yanlarım, heder heder.
*
Haber salın, eşe dosta,
Acılarım, pek çok hasta,
Her yerimden, irin akar,
Tenim solmuş, o kumpasta.
*
Beyler paşa, giyer atlas,
Sözü keskin, keskin makas,
Şahin, kondu mu zindana?
Soyka talih, canın takas.
*
Aman beyim, paşam aman,
Yok mu sende, hiç din iman?
Suç mudur, mertlik hürriyet?
Söyle, bu nasıl bir zaman?
*
A bre paşam el mi oldun,
Hep sustun da, lal mı oldun,
Er kişiye, hüküm olmaz,
Kandın da, hep kul mu oldun.
*
Bahar ayazı sürükler,
Yaz toprağını körükler,
Taş olasın, bre işkence,
Gelmiş ömrümü törpüler.
*
Şu düzlere, iniverdi,
Tozu dumanı, yeniverdi,
Göçtüğüne ah etmezdim,
Bir tek sille, vuruverdi.
*
Gökçe, gökteki o aydır,
Sevdiği, kınalı taydır,
Yoldaşlıktı son yemini,
Közle dağlandı, o çayır.
*
Mertler, hep merde yaslanır,
Cihan, şafakla uslanır,
Çakallar, saltanat sürer,
Anam buna, kim katlanır.
*
Öksüze, sırdaş idiler,
Garibe, yoldaş idiler,
Yüce hakkın sevdalısı,
Masuma, gardaş idiler.
*
Feryatlarım, dizim dizim,
Günah onların, değil bizim,
Göçenlere, ah etmem de,
Açık gidecek, bu gözüm.
*
Bağlarda, bozumun vakti,
Kim bozdu, bu kadim ahdi,
Güzünde, solmak olur mu,
Ne insafı var, ne bahtı.
*
Kurutmaz çölün rüzgarı,
Bağına hüzün yağarı,
Dört fidan, devrilir iken,
Bitmez, kırların baharı.
*
Soyka kalır, cansız beden,
Sormazlar ki, bu iş neden,
Yiğit göçer, namı kalır,
Utansın hep, çekip giden.
*
Ağıt yaktım, dinle beni,
Toprak sarar, o bedeni,
Soyka felek, kör olasın,
Aldın gittin, hep seveni.