Ağıt Şiiri - Kasım Kobakçı

Çorak topraklarda ağıt okunur,
Yıkılan obanın ateşi yanar.
Kuru rüzgâr eser, cana dokunur;
Yürek paramparça, sızlayıp kanar.
*
Bozkırın bağrında otlar yeşermez,
Göçüp giden kervan menzile ermez,
Kurumuş ağaçlar meyvesin vermez;
Ulu dağ başında kurtlar da anar.
*
Zemheri ayazı vurdu savurdu,
Gözümün pınarı kurudu durdu,
Acımasız yeller yaktı kavurdu;
Buz tutmuş kayada gözyaşım donar.
*
Ne bir nefes kalmış, ne bir ses çıkar,
Fırtına koparsa bendini yıkar,
Issız tepelerden yolcular bakar;
Zehir zakkumunu tabiat sunar.
*
Fani der ki; çekildi ömür suyu,
Taştan daha serttir kederin huyu,
Ölüm karanlıktır, dipsiz bir kuyu;
Toprak ağız açar, sabrımı sınar.