Ağaç
Babanın mezarına diktiğimiz ağaç ondan kalan tek izdi. Kuruduğunda bitti sandım. Bugün yeşerdiğini gördüm. Ona olan kırgınlığım da, içimdeki o acı da hâlâ duruyor. Ama artık o kendi evliliğinde, ben kendi evliliğime gidiyorum. Ağaç canlandı; acım geçmedi. İkisi de kendi yerinde.
Eylül ÇiçeğiKayıt Tarihi : 21.11.2026 09:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!