Ayşe nine Kırıştırarak yüzünü, istemez bir şekilde salladı kaşığını çorbaya. Hiç te sevmezdi bu çorbayı. Ah, şu dişleri bir olsaydı. Neler neler yemezdi! Onlar neleri özlediğini ah bir bilselerdi?
Ne kadar dedi ucuza gitmiş hayatımız dedi. Ne kadar da maf etmişiz kendimizi diye iç geçirdi. Çok şeyler istiyordu ama işte hülasa durumu buydu.
Kalktı, aynaya bir baktı. Yüzü kırış kırıştı. Ne zaman bu hale düştüm, ne zaman koca kurda dönüştüm diye inledi. Saçlarını gördü aynada. O güzelim saçları şimdi bembeyazdı. Sevdiği geldi aklına, öleli çok yıllar olmuştu. Ne kadar çok severdi o olsaydı, saçlarıyla oynamayı. Evin içini gezdi oda oda. Morali bozulmuştu. Eşyaların üzerine kendi gibi yılların yorgunluğu düşmüştü. Her eşyanın bir değeri vardı kendi için ne kadar sevinerek alınmışlardı. Eşiyle seçmişti bütün eşyalarını. Onun için bir başkaydı hepsinin hatırası. Bunu anlatamazdı, kimseler anlamazdı. Şimdi ise o yapayalnızdı. Koskoca evde çocuk ağlamaları, bağırmalar, çağırmalar kalmamış, hepsi çekip gitmiş yalnız bırakmışlardı. Ama yine de canları sağ olsun, var olduğu yerde yaşasınlar, iyi haberleri, kokuları gelsin yeter diye hep dilleri duadaydı.
Döndü, dolaştı evin içinde Ayşe nine, neydi bundan sonra beklentisi. Beklenti olmadan hayat geçer miydi? Çocukları gelsindi, hal hatır sorsundu, tek isteği. Yemek yemese de olurdu. Çünkü o yıllardır fedakârlığın ne olduğunu, kime niçin feda olunacağını çok iyi biliyordu. Mesela, Torunlarımı görseydim, onların sevinçlerini görsem, paylaşsaydım diye mırıldandı. Çok şey mi istiyordu Ayşe nine. Aslında herkesin iyi olmasıydı dileği. Herkes iyiyse Ayşe nine bilinsin ki çok daha iyiydi.
Gözleri nemlendi Ayşe ninenin, ama ağlamadı. Telefona gitti elleri. Alooo… Oğlum dedi. Nasılsınız? Sizleri çok özledim. Birazdan telefonlar birer birer çalacaktı çocuklarının. Herkese diyeceğini demişti anlaşılan. Ben aradım, sanki demek istiyordu, ben sizi aradım, lütfen beni yalnız bırakmayın.
Nenemdi… Yaşı sekseni geçmişti. Yanına vardım, elini öptüm. Bana bakar gibi yaptı; zira gözleri çoktan terk etmişti kendisini.
“Sen kimsin?” dedi usulca…
Hatırı var bunca geçen dertlerin
Mutluluk,tanımadım sen kimsin?
Halbu ki ben yıllar yılı bekledim
Beklediğim umutlarım,nerdesin?
Kendi güzelliğini her gün bir gölün sularında seyretmeye giden güzel bir kızmış nergis, kendi görüntüsüne öyle bir vurgunmuş ki işte bir gün bu yüzden göle düşüp, boğulmuş.
Gölün kenarında bir çiçek açmış bu çiçeğe de "Nergis" demiş sevenleri.
Orman perileri gölün her gün ağladığını görmüşler üzüntüden. Ona sormuşlar:
Nergis’in genç ve güzelliğini yakından ancak sen görebiliyordun göl kardeş. Sen buna mı ağlıyorsun?
Göl- Ya demiş. O kadar genç ve güzelmiy di? Nergis? Periler şaşırmışlar!
Demişleri hep sana gelirdi, saçlarını tarar, sana uzun uzun bakardı nergis, sen onun güzelliğini görmedin mi?
Nevrut, çeşitli ülkelerde çeşitli başlangıçları esas alan ama genel anlamda Baharın gelişini,tabiatın canlanışını kabullenen kutlama geleneğidir.Kökeni üç bin yılı aşan bir gelenek olan Nevruz,Dünyanın yaratılışı,Hz Nuh'un dünyaya inişi ile de ilişkilendirilmekle birlikte pers kültüründe oluştuğu rivayetleri de bulunmaktadır.
Türkler açısından Nevruz,Türklerin Ergekondan çıkışını simgelediği için aynı zamanda Türklerin Kurtuluş bayramıdır.Nevruz,Canlanış,doğuş,bahar,
güzellik anlamına geldiği için kutlanış biçimleride çok farklıdır.Rengarenk elbiseler giymek,eğlenceler düzenlemek,Ateşten atlamak,demir dövmek,yiyecekler hazırlamak
Gibi etkinlikler düzenlenmektedir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!