Abbas Paksoy Şiirleri - Şair Abbas Paksoy

Tirşik dediğin de, zehirli bir ot.
Yanına bile varmaz, aç ölen at.
Hele dilinle, çiğsini biraz tat.
Kuduz it gibi, nasıl dalar tirşik.

Domuzlar da, sana eyler akını.

Dostum diye, güvendiklerim,
Yoldaş diye, övündüklerim,
Candaş diye, dövündüklerim,
Vurdular, vurdular, vurdular,

Hem el’ime, hem de cebime.

Kimi et’ten bıkar, kimi ot’tan.
Kimi at’tan bıkar, kimi it’ten.
Kimi süt’ten bıkar, kimi bit’ten.
Bir şekilde, yaşar insanoğlu.

Kimi kent’ten bıkar, kimi dağ’dan.

Bütün Çukurova’ya, yayla gerek.
Burada güzel’leri, nasıl sarak,
Çıkakta yayla’ya, murada erek,
Güzel’i yayla’da, görelim gayrı.

Bahar geldi, yüksek, yayla’ya göçek.

Allah'ın aslan’ı, Hazreti Ali,
Ali'ye kalkmış, Yezit'in el’i,
Fitne fırsat bulmuş, ötüyor dil’i.
Yetiş Ali yetiş, sünnet gidiyor.

Hasan-Hüseyin'in, kan’ları aktı.

Yetiş Hızır
Umudumu kesmem, yaratandan.
Yetiş Hızır yetiş, medet sen de.
Günahım çoktur, vazgeçme benden.
Yetiş Hızır yetiş, medet sen de.

Yine Sevme
Yine sevme, yine uzak ol.
Kimi istersen, onunla kal.
Karşılaşınca, yüzüme gül.
Başka bir şey istemem, senden.

Yolumuz Yok
Bizim köyden, haber vereyim size.
Devlet, biraz da hizmet etsin bize.
Yobazlarımızı, getirsin dize.
Daha, köyümüzün yolu yok bizim.

Bütün ana’lar, hürmet bulsun.
Gönüllerine, sevgi dolsun.
Evladın sana, kurban olsun.
Çıkmaz yol’lara girdim, ana’m.

Bana, her zaman, ışık oldun.

Zafer

At üstünde, düşmana salan.
Zaferlerle, çok yeri alan,
Toprak, ele geçmeden ölen,
Kaldı, o düşman diyarında.