5. Kitap Şiiri - Mehmet Ali Yıldız

Bu neyin cellatı Bu neyin maskesi Tanrım Söyle bana Bu sessizlik neyin kefareti Sırası geldi Bitmeyen kalemlerime ağıttır vakit Dünya uğruna, heba ettim şairi Bugün ilk defa Çırılçıplak bir duş aldım Üç yıl olmuş soyunmayalı "Benki hatalar Tanrısıyım Yıldızlar bağladım geceye Bağladımki gökde Hatalarınızı sayın Sayın ve hatırlayn üstünüzdedir onlar Çöpe atılan her dolu kalem kadar Suçsuzdur derdini anlatamadığın sokaklar" Buruş buruş bir kağıttayım şimdi Kim bilir kim çöpe atar kefenimi Yazmak uğruna yaşadığım zamanlar Bir sevda uğruna vuruluyor şimdi "Bugün sana biraz yıldız getirdim Beşerin şaştığına kanıt ceplerinde kurut onları Onları kurut Onları tuz gibi olana kadar ufala Sonra unut Onları unut Unut Tanrıdan gelen şartları Derdi yaşamak olanın Cebi hep mi doludur" TAnrım bana son bir şans verdi Affetmek için gelirken yanııma Yeni abalar ve süpernova fotoğrafları getirmiş Giyipte üstümü, bakınca fotoğraflara Yaşlanmak Ne görkemli Kimin yüzüydü kırık aynada bana bakanlar Kim vurdu bu denli çelikten sevdayı boynuma Bir Tanrı'yı unutturamasakda Demekki bir tanrıyı Saklayabiliyoruz kaygılarımıza Ömmrümden şairlik gitti sevda yolunda