2. Böcek İşkencesi Şiiri - Mehmet Ali Yı ...

Kalem değil, kalemimin gölgesinden çıkıyor bir şiir Şair, bir kalemin gölgesinde gizlidir Ruhum bugün elimi tuttu Neymiş efendim ihtiyacım varmış Neymiş efendim boğuşmalıymışım hatalarımla Oysa ben Kelimelere saklanıyorum Küfür ediyorum Özür diliyorum İçi içip bir şiiri sarhoş oluyorum Böylece ıslatıyorum imgelerimi Korktuğum başıma geliyor Kendime kusuyorum kendimi Ben ben olsam bunu yapmazdım Bunluklarımdan benliklerim doğdu Değiştiğimi fark ediyorum yavaş yavaş Annemin tanışması gerek benimle tekrar Ya tamam, affedeceğim kendimi Ama önce tanrı affetsin beni Yüzümdeki morluk Ölümün hediyesi bana Temas sevmeyenin girersen burnuna Bir ufak mor çiçek açtırır suratına En büyük aşklar nefretten doğar Nefret ettiğim hatalarım koynumda bu gece Ölümde babacan adammış Baktı ki böceğin kemikleri çıkıyor Yara bandı uzattı düşen kaatlarıma Özgürlüğüm olmasa da İnsanlığım avuçlarımda Kış hala sert Kış hala böceklendiriyor beni Ama ben, yazı hatırlıyorum Hatrımdaki yaz için Bir kaç ben affediyorum