40 yil Şiiri - Mustafa Taşogullari 2

Kırk yıl geçti ömrümden, su gibi akıp gitti,
İçimde büyüyen çocuk sessizce sustu, bitti.
Her gün başka bir kavga, her gün başka bir dertti,
Gülüşüm rehin kaldı, içim karanlığa gitti

Iyi sandım insanı, içimden gelen gibi,
Yüzü gülen çok gördüm, içi karanlık tipi,
Ben doğruyu seçtikçe yalnızlık oldu dibi,
Dünya döndü tersime, kırıldı herşey içimdeki gibi

İ

Bu gazi şehir bilir gecemi, gündüzümü,
Taşına anlattım ben içimdeki hüznümü.
Sokaklar şahidimdir suskun adımlarıma,
Her köşe yankı yaptı kırılan yanlarıma.

Kırk yıla sığdırdılar içimde büyüyen acıyı,
Sevdayı yarım bıraktı kader verdi ilacı,
Bir gölge var kalbimde, sarı saçlı bir acı,
Gülüşü güneş gibi, yokluğu içimde sancı.

Yağmur değil yağan şey, içimden kopan sızı,
Her damlası gözyaşım, gizlerim ben bu dizilere sazı
Gece dediğin karanlık değil, biten bir yazı,
Benim gecem içimde, susturulmuş bir sızı

Dost bildiğim ellerde büyüdü sessiz bıçak,
Gülüşler sahte çıktı, sözler karanlık tuzak.
Kalleşlik ince ince işledi damarlarıma,
Ben insan aradıkça gömüldüm yaralarıma.

Çabaladım durmadan, her adım ağır yük oldu,
Yürüdükçe yollarım dönüp başa kör oldu,
Dualarım göğe çıktı, cevabı hep yok oldu,
Kader bana geç kaldı, içim erken kül oldu.

Kalabalık içindeydim, en yalnız adam bendim,
Çığlıklar sustu içimde, ben sustukça delirdim
Anlatacak çok şeyim var, kelimeler yetmedi,
İçimde kopan fırtına hiç bitmedi

Gözlerim yaş tutmuyor, kurudu içimde deniz,
Geriye kaldı sadece ağır, derin bir iz,
Bir zamanlar umutla atan bir kalpti bu iz,
Şimdi taş gibi suskun, içimde kopan kriz.

Zaman su değil artık, avuçtan kayan ömür,
Gençliğim arkamda kaldı, silinmiş gitmiş ömür,
Aynaya baktıkça yabancı olur her bir yüzüm,
Dün bitti, yarın sisli, bugünde yorgun özüm.

Koştum yıllar boyunca, yetişemedim hayata,
Her şey benden hızlıydı, kaldım kendi başıma
Bir ömür bir nefesmiş, geç anladım bu yolda,
Gençliğim göçüp gitmiş, kaldım kendi başıma yollarda

Zaman daralır şimdi, nefesim ağır ve dar,
Her gün biraz daha yakın o suskun son duvar,
Ama içimde hâlâ yıkılmayan bir his var,
Kırılmış olsam bile ayakta duran bir yanım var.

Yine de bitmedim ben, umut cebimde saklı,
Garibanın ekmeğidir, en son kalan hakkı.
Çünkü umut giderse insan da biter bir gün,
Ben o yüzden yaşıyorum, yarın varmış gibi bugün.

Kırk yılın içinden geçtim, içimde kaldı izler,
Yıkılmadım hâlâ bak, ayakta tutar dizler,
Bu hayat benden çok şey aldı, ama bitmedi sözler
Bak ben hala yaşıyorum küllerimden doğar elbet közler