Kırk yıl geçti ömrümden, su gibi akıp gitti,
İçimde büyüyen çocuk sessizce sustu, bitti.
Her gün başka bir kavga, her gün başka bir dertti,
Gülüşüm rehin kaldı, içim karanlığa gitti
Iyi sandım insanı, içimden gelen gibi,
ADAM
GİDECEĞİM BURALARDAN ARTIK DAYANAMIYORUM
GİDECEĞİM BURALARDAN KİMSENİN ULAŞAMAYACAĞI BİR YERE
ARTIK BUNALIYORUM
NEFES ALMAK BİLE ZOR GELİYOR ARTIK HİÇ BİŞEY İSTEMYORUM
BULMADIM BİR DAMLA HUZUR ARTIK AĞLAMIYORUM
Biliyorum çok üzdüm seni
Kırmak istemedim inan Hiç bir zaman seni
Yenildim kendime kırdım kalbini
Ne olur öyle bakma bana affet artık beni
Ruhum acıyor her gün sensiz
Sensizken
Kaybetmişim kendimi insanların arasında
Yaşadığımın değildim farkında
Geceyi gündüze karıştır yudum yudum içerdim kahırla
Yatağım tabutum oldurdu her gecenin koynunda
anlamdın bir turlu beni
Vurdun her bakışınla sinemi
bakma öyle yüzüme
o bakışlarınla öldürme beni
anlasana vurgunum sana
Anılarımı aldım senden gömdüm mezarıma
Bedenim dönecek bir gün anılarımın yanına
Kalbimin gardiyanı sensin bu zindanlarda
Gel kurtar beni bu karanlıklardan yada
Sende bir avuç toprak at mezarıma.....
Bekliyorum seni, son umudumsun.
Acıyor bedenim, namludaki son kurşunumsun.
Gözlerine nasıl tutuldum,
gülüşüne nasıl vuruldum...
Bu karanlıklar son olsun,
ölüm gibi özledim seni,
SEVGİLİM
Yalan mıydı yaşadıklarımız
Hani ettiğin yeminler nerde
Bırakıp gittin el gibi
Hani verdiğin sözler nerde
Aradım bulamadım kahrolmuş benliğimi
Her şey ayrı her şey şer her şey kader
Hiç bulamadım karanlığa saklanmış mutluluğumu
Güneş bile kayıp olmuş gözlerimdeki iki damla nemle
Tek dileğim bir damla huzurdu oda karışmış toprağa benle
Çok yoruldum Nefes almaya bile mecalim yok
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!