2 Ay Şiiri - Ahmet Oğuzhan Koçar

Seninle tamamlanmaya öylesine alıştı ki ruhum,
Gözlerinin değmediği her anı eksiklik sayıyor.
Kızgın değil, sitemkâr hiç değil bu suskunluğum,
Sadece varlığın o kadar büyük ki,
Yokluğun en kalabalık odaları bile ıssız bırakıyor.

İki mevsim sığdırdık şu kısacık zamana,
Gülüşünle ısındı içimin en kuytu köşeleri.
Şimdi ne zaman düşsem kendi başıma,
Seni arıyor ellerim, senin sesini;
Çünkü seninle dolmuş bir kalp,
Sensiz geçen tek bir dakikayı bile taşıyamıyor.

Suçun yok bunda, aksine en güzel mucizemsin,
Beni kendine böylesine mühürleyen sensin.
Yanımda olmadığın her an üşümem bundan,
Sen benim tek kalabalığım,
İçimdeki bütün sessizliklerin tek sebebisin.