Zindan Olur Geceler

Zindan olur geceler bu zalim kentin üstüne çöktüğünde,
bir jilet kesiği gibi işler yokluğun garip yüreğime.
Dört yanım taş duvar, tavan desen gök yüzü kadar uzak;
ne bir dost eli uzanır bu dertli masama,
ne de bu yangını söndürecek tek damla merhamet kalır kimsede.
Kadehe her vuruşumda bir ah kopar ciğerimin en derinden,
kaderime kahredip içerim, sabaha kadar kan ağlar gözlerim.

Yalanmış meğer o verdiğin yeminler, o tatlı bakışlar,
bir pul gibi savurup attın beni bu çaresizliğin kucağına.
Gençliğimi harcadın da arkana bile dönüp bakmadın be zalim;
şimdi hangi meyhane paklar bu can evimden yediğim hançeri?
Köşe başlarında boynu bükük kalan hep ben oldum bu hayatta,
sevmenin bedelini ömrümle ödedim, yine de yaranamadım,
feleğin çarkında ezildikçe ezildi bu garip başım.

Gecenin zifirinde bağlama çalar gibi inler bu yalnızlık,
her teline vurdukça sızlar içimdeki kapanmayan o derin yara.
Sokak lambaları bile acır halime, sönük sönük yanar peşimden;
adını her andığımda kurşun sıkılır sanki sol yanıma.
Ben bu derdi kimseye anlatamam, kime gitsem kapılar duvar,
kime sığınsam sırtımdan vurur bir başka vefasızlık,
dünya geniş olsa ne yazar, bana daracık bir mezar oldu her sokak.

Şimdi söyle be vefasız, hangi kucak unutturur bu derin kahrı?
Hangi neşeli şarkı dindirir gözümden dökülen bu kanlı yaşı?
Zindan olur geceler, uykular zaten bana ezelden haram;
sen sefasını sür bu sahte dünyanın, bana cefası kalsın,
ben bu zindanda bir ömür çürütürüm de eğmem başımı kimseye.