Zımanê Mın, Dengê Mın Şiiri - Rezan Farqin

Zimanê min,
dengê diya min e,
strana bavê min e,
bîranîna gelê min e.

Tu dikarî dengê min bibirrî,
lê tu nikarî bîranîna min jê bibî.

Tu dikarî rê li ber min bigirî,
lê tu nikarî xewna min bigirî.

Ez bi zimanê xwe difikirim,
bi dilê xwe hez dikim,
bi çavên xwe êş dibînim,
bi hêviya xwe dijîm.

Siyaset dikare mirovan ji hev dûr bixe,
sînor dikarin malbatan ji hev veqetînin,
bêdengî dikare rastiyê veşêre.

Lê tu çawa dikarî
evîna dayikê ji zarokê wê bistînî?
Tu çawa dikarî
bîra mirovan ji dilê wan bibî?

Ez ne tenê ji bo xwe dinivîsim,
ez ji bo wan dinivîsim
ku gotinên wan di devê wan de mane,
ku hêsirên wan kesî nedîtine,
ku xewnên wan li benda sibehê ne.

Dema ku helbestek ji dil tê,
ew tenê helbest nîne;
ew bîranîn e,
ew êş e,
ew hêvî ye.

Û carinan,
ew yekane dengê
mirovê têkçûyî ye.