Ağ Diyarbekîrım… Şiiri - Rezan Farqin

Ağ Diyarbekîrım…

Seni özlemek,
sabahın erken saatinde eski bir sokağın başında durup
taş duvarlara bakmak gibi…

Dar sokaklarından geçerken
evlerin avlularından yükselen çay kokusu,
uzaktan gelen bir kapı gıcırtısı,
taşlara vuran öğle güneşi
hâlâ içimde.

Surlarının dibinde yürürdük eskiden.
Bir yanımızda koca taş duvarlar,
öte yanımızda çocuk sesleri…
Akşam olunca güneş kızıl bir ateş gibi
surların üzerinden çekilir,
Diyarbekîr ağır ağır karanlığa gömülürdü.

Hasan Paşa Hanı’nın taşlarına sinmiş
kahve kokusunu özledim.
Ulu Cami’nin avlusunda
ikindi serinliğini,
eski kapıların önünde oturan ihtiyarları,
sokağın bir ucundan öbür ucuna yayılan
o tanıdık sesleri…

Bir de o taş evleri özledim.
Yaz sıcağında serin kalan odaları,
yüksek duvarların ardındaki sessiz avluları,
akşamüstü kapı önüne atılan tabureleri…
Bir evin penceresinden süzülen ışığın
karşı duvardaki taşa vurmasını bile özledim.

Ağ Diyarbekîrım,
senin sokaklarında insanın yürüyüşü bile değişirdi.
Adımını yavaşlatırdı taşların.
Bir köşeyi dönünce
çocukluğundan biri çıkacakmış gibi bakardın.

Şimdi senden uzaktayım.
Ama geceleri gözlerimi kapattığımda
yine o sokaklardayım.

Surların dibinde esen rüzgâr yüzüme vuruyor,
Dicle uzakta ağır ağır akıyor,
akşamın son ışığı taş duvarlara düşüyor.
Bir yerlerden bir annenin sesi geliyor.
Bir çocuk koşuyor sokağın içinden.
Bir kapı kapanıyor.

Ben dönüp bakıyorum…

Kimse yok.

İşte en çok da bunu özlüyorum Diyarbekîrım:
Artık olmayan insanların bile
sokaklarda hâlâ yaşıyor oluşunu.

Ağ Diyarbekîrım…
İnsan bazen bir şehri değil,
o şehirdeki hâlini özlermiş.

Ben seni özlerken
aslında taşlarına sinmiş gençliğimi,
sokaklarında bıraktığım sevdaları,
dönmediğim akşamları özlüyorum.

Ve bil ki,
araya kaç şehir, kaç yıl, kaç yalnızlık girerse girsin
insanın yüreğinde bir memleket vardır;
kapısı hiç kapanmayan.

Benim o kapım sensin Diyarbekîrım.
Ağrın da sensin,
özlemim de…
yaram da sensin,
yurdum da.