Zeynep Koçar Şiirleri - Şair Zeynep Koçar

ELVADA MUTLULUK
Bir bahar sabahıydı gülüşünle uyandım.
Ruhuma dokunan o sesinle canlandım.
Meğer bir rüyaymış çok geç anladım.
Şimdi gözyaşlarımla sana elveda yazdım.

"ETME"
Ben acemisiyim bu sevdanın,
Sen usta ol da etme.
Ağır yükü bu feryadın,
Sen talibi ol da etme.

EY HAYAT
Ey hayat,neden yükün hep ağır.
Hangi yolda yürürsem dikenlerin batar.
Bir umut ekerim fırtına kopar.
Gözlerimde sessiz bir ateş yanar.

"GECENİN KALBİNDE KALAN SESİN"
Gece oldu, şehir sustu
Bir tek kalbim konuşuyor içinde
Adı sen olan bir ses fısıldıyor
Penceremin önünde durdum
Gökyüzüne baktım uzun uzun

GECENİN KARANLIĞINDA YANKILANAN SÖZLERİM
Gecenin en kör saatinde
Suskunluğa zincir vurulmaz.
Öfkenin dili keskin, yüreğin kanla yıkanır
Bir kelimenin gölgesi hançer gibi saplanırken.

"GECENİN KUCAĞI"
Gecenin yumuşak kucağına bırak kendini
Yıldızlar hafifçe göz kırparken gökyüzünde
Ve rüzgâr, sessizce saçlarını okşarken
Dünyanın tüm telaşı uzaklarda kalsın

GECEYE YAZDIM SENİ
Gece çöktü canım, şehrin tüm ışıkları birer birer sustu
Ama benim içimde bir ışık hâlâ yanıyor
Senin adın, biliyor musun insan bazen hiçbir şey söylemeden,en derin duyguları anlatır
Ben de işte böyle,sessizliğin kalbine sakladım seni

"GEÇMİŞİN İZİNDE SEN"
Geçmişin sessizliğinde yürürken
Ayaklarım taşlı yolları sayarken
Bir an durdum,düşündüm seni
Her acının,her gözyaşının içinde sen vardın

GEL DANS EDELİM
Aşkım gel bana, dans edelim.
Çılgınlar gibi öylesine coşalım.
Rüzgar gibi özgür, zamanın ötesinde.
Aşkın ateşinde yakalım birbirimizi.

GİDENİN ARDINDAN HİKÂYE
Kasım rüzgârı, yırtık bir mendil gibi savuruyordu yaprakları
Gökyüzü,sanki yıllar önce çekip giden o adamın ardından ağlıyordu
Köyün en sonunda,çamura gömülmüş bir taş ev
Kapısı çatlak,camı buğulu, içeride bir kadın
Saçları beyazlamış,gözleri sönmüş, avuçlarımda zamanın izleri