Başaramadıklarım,başardıklarımın,
Kavuşamadıklarım,kavuştuklarımın
Konuşamadıklarım konuştuklarımın
kefareti olsun..
Ölü insanlarla dolu büyük şehirlerin,
Terk edilen masum sokakları gibi sessizliğinde
Dinliyorum yağmurun sensizliğini..
Yansımalarla dolu sözcükler vuruyor sırtından insanları,
Oysa ölüm ruhlarını çoktan çaldı,
Habersiz dolanıyor yeryüzünde bedenler,
bambaşka umutlarım vardı,
hayallerim,mutluluklarım.
sonra acı yağdı başıma,
yerle yeksan oldu
küçücük şehrimdeki
kocaman dünyam.
sessiz hayat.
solgun ve suskun.
hayalleri başka,
inançları başka,
sessiz ve durgun.
döndükçe dünya,
Boncuklar dizdim iplere.kapısına astım dünyanın.rengarenk balonlar uçuşuyordu,meşaleler aydınlatıyordu yolları..yıldız gibi parlıyordu attığımız herhavai fişeğin parçası gökyüzünde.
Gökyüzü kapkaranlık burda.ışığına ihtiyacımız var meşalelerin.Ay yok,yıldız yok.sadece kurduğumuz sahne…beğenmeyen gelmeyebilir; isteğinize göre..
Garip gelmesin bu sözler,bir düşünün bakalım ağzımızla söylemediğimiz bu cümleleri hayatımızın hangi zamanlarında uygulamalı olarak yaşıyoruz.kaç muhtaca el uzatıyor,kaç açı doyuruyoruz.Kaç çocuğu sevindiriyoruz.
Geceler karanlık duygularımızı sembolize eder,yıldızlar hayallerimizi..meşaleler fikirlerimizi.boncuklar mı? onlarda hal ve hareketlerimizi.şimdi nasıl bir sahnedeyiz,hep birlikte düşünelim mi?
‘Sev’ dedim,
‘Nasıl? ’ dedi.
Hani elinde diken varken
Hanımeli tutarmış gibi…
Dünyanın son gününde
Bir ömür yaşarmış gibi…
zamana sığmaz bazen duygular,
uykular ağır gelir bedene.
ne bir yaprak sallansın ister insan,
ne de dudaktan dökülen bir kelime.
sadece zaman akar,
o arkasından bakar
Herkese adınla sesleniyorum,
Oysa adın bana muamma.
Herkese ayan,
Ya bana?
Dipsiz,yurtsuz kurumuş bir kuyuyum
Sarkacı çalışmıyor saatlerin.
Sana olmazların oluşuyla geldim ey yar!
Ardımdaki bin bir hikâye, onlarca masalla
Kilometrelerce düş kırıklığı,
Gözünün alabildiği uçurumlarla geldim.
Bir kardelen naifliğinde dokundum yüreğine,
Ve sen akıp giderken parmaklarımın arasından bakakaldım ardından,
Kahretmeye bile yetişemedi kalbim, sabretmek şöyle dursun...
Sıksam avucumu kalır miydi birkaç parçan
Yada hatıranın kokusu siner mi üzerime.
Sesine yaklaşasım varken nefesine kalınan hasretin cehenneminde kavrulan
Huzursuz ve gurursuz bir adım daha atmaya korkar oldum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!