Tiyatro Şiiri - Zeynep Karabulut

Zeynep Karabulut
83

ŞİİR


13

TAKİPÇİ

Tiyatro

Boncuklar dizdim iplere.kapısına astım dünyanın.rengarenk balonlar uçuşuyordu,meşaleler aydınlatıyordu yolları..yıldız gibi parlıyordu attığımız herhavai fişeğin parçası gökyüzünde.
Gökyüzü kapkaranlık burda.ışığına ihtiyacımız var meşalelerin.Ay yok,yıldız yok.sadece kurduğumuz sahne…beğenmeyen gelmeyebilir; isteğinize göre..
Garip gelmesin bu sözler,bir düşünün bakalım ağzımızla söylemediğimiz bu cümleleri hayatımızın hangi zamanlarında uygulamalı olarak yaşıyoruz.kaç muhtaca el uzatıyor,kaç açı doyuruyoruz.Kaç çocuğu sevindiriyoruz.
Geceler karanlık duygularımızı sembolize eder,yıldızlar hayallerimizi..meşaleler fikirlerimizi.boncuklar mı? onlarda hal ve hareketlerimizi.şimdi nasıl bir sahnedeyiz,hep birlikte düşünelim mi?

Zeynep Karabulut
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.
  • Remzi Ece
    Remzi Ece

    İtiraf etmeliyim ki,içinde bulunduğumuz sahneyi beğenmedim.Güzel bir yüzleşme idi.Kutluyorum Değerli Hanımefendi'yi.

  • Nihat Kuruyer
    Nihat Kuruyer

    yüreğine sağlık efendim.
    güzel anlatılan bir eserdi...
    tebrikler

TÜM YORUMLAR (2)