Bu ağır duygusal yük
acı, yalnızlık, hastalık
melankoli,
zamanla bende bir tür bağımlılık yarattı.
Onlar, yabancısı olmadığım tek yer.
Pencereme dokunan her damla
sanki senin sesin gibi…
usulca, kırılmadan,
ama içime işleyen bir ezgiyle.
Gökyüzü ağlarken ben susuyorum,
Gece yolculuk yaparken
Birden yolcular gelir aklıma
Kimler sevdiğini bırakıp bindi bu...
Herkes bir bir uğurlanırken
Hüzünleri el salladı onlara
Hepsinin derdi aynı özlemi başka
Onu yıllardır kalbimde taşıdım hiçbir zaman yük hissetmemiştim meğer ona yük olan benmişim ne acı sırtladığım onca şey bir yükmüş meğer...
Seni sevmek neydi biliyor musun?
Bir tohumdu.
Seni sevmek neydi biliyor musun?
Bir fidandı.
Seni sevmek neydi biliyor musun?
Bir ağacın gövdesiydi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!