Zemheride Bir Gül Şiiri - Seyrani Göl

Gece, çatılara kar bırakıyor,
Ayaz, sokakların sesini kesmiş.
Bir gül, son yaprağını saklıyor dalında,
Sanki düşerse bütün kış çökecek.

Zemheri dedikleri bu olsa gerek,
Ne güneşin hükmü var ne rüzgârın merhameti.
Bir zaman içimi ısıtan ne varsa
Şimdi uzak bir mevsimin hatırası.

Senin geçtiğin yollara kar yağmış,
Ayak izlerin çoktan silinmiş.
Ben hâlâ aynı soğuğun içindeyim,
Takvim değişmiş, içimde hiçbir şey değişmemiş.

Bir mektup kadar yakın değilsin artık,
Bir ömür kadar uzaksın belki.
Adını anmıyorum, bilirsin;
Bazı isimler söylenince değil,
Susulunca daha çok acıtıyor.

Gül ağacı da öğrendi beklememeyi,
Dallarını göğe değil, toprağa eğdi.
Baharın geleceğine inanmıyor artık,
Benim gibi o da mevsimden vazgeçti.

Ve bil ki,
Her kışın ardında bahar yoktur;
Bazı güller açmadan göçer dünyadan,
Bazı sevdalar da
İnsanın içinde, zemheride kalır.
S.GÖL