Ah Zelal... Herkese şakıyan dilin, hep bana mı lal?
…
Susma, Zelal
Şu pencerende yalvaran rüzgârın hatırına,
susma…
Sen susunca
mühürleniyor söze dair ne varsa.
Bir sus mevsiminde cevapsız kalıyor
bütün soru işaretleri;
hiçbir sorunun cevabını bulamıyorum.
Hangi çölün merhametine sığınsam,
tekmil kum fırtınası şaha kalkıyor.
Kan köpüklü akıyor Fırat’ın suyu
Bir Kerbela divanında Hüseyin gibi kanıyorum.
Konuş, Zelal…
Eşkıyanın Keje’sine inat, konuş.
Baktığım her yüzde yüzünü görüp,
dinlediğim her şarkıda sesini duyarken;
şarkılar kirlenmeden,
şiirler kötü yola düşmeden,
söylencem bitmeden konuş…
Sesinle yeşersin çölüm
Sesin can suyum olsun
Sesin taşlasın içimdeki şeytanı
Sesin sensizliğin azı dişini söksün.
Susma, Zelal…
Su kattığın rakının hatırına,
tuz bastığın yaranın hatırına,
ölü toprağı serdiğin sevdanın hatırına,
susma…
Sen susunca
şakiler kesiyor yolumu.
Kırk dağdan kırk kavim,
yalın kılıç üstüme yürüyor;
her biri Allahsız,
her biri kitapsız…
Konuş, Zelal…
Kelimeler sırra kadem basmadan,
sesinle içime sız.
İçime…
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 13:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!