Zeki Günay Şiirleri - Şair Zeki Günay

1071) DOSTLARA SORDUM BİLMECE, ,
GÖLGEM DER, DOST DOĞRU GİDER.
İKİ MESAFE ARASI,
BİLİNMEZ KAÇ SAAT EDER.

1072) SAVAŞIN GÖLGESİNDE,

1141) Allah der kuluna ikra ey kulum ikra,
Kul der ki? Rabbe, amenna saddakna zikra.
Ey Alak suresi, kafire Kuran fıkra,
İki dağ arası, gelen orduya şükran.

1142) Bak Afkan Suriye Ey Şam Filistinde kan,

1261) Çölde çocuğu bekler, aç mı aç akbaba,
Müslüman ölürken, Müslüman kulda baba.
Sorarım size ey ana baba olanlar,
Bu nasıl bir evlat bu nasıl ana baba.

1262) Parçalandı yüreğim, sustuğum kadar,

1301) Sonbaharda düşer her yaprak,
Mümin akıllı kafir ahmak.
Bu dünya çok döndü artık,
Vurmak lazım dünyaya tokmak.

1302) On iki yıl savaştım,

1361) insan nasihati ipe bağlamış,
İpi alıp nasihatı sallamış.
O an düşer, başı vurur duvara,
Ah kafasız başım deyip ağlamış.

1362) Bir yan hakka aşık bir yanım şair,

1401) Ey imam hadi,
Oğlu imam askeri.
Dünya kaniat kul ahiret,
Hepsi Allah eseri.

1402) Ey Kafir Türk'ün önünde

1441) Evlat büyütmek güzeldirde,
Lakin?
Nasıl büyüttüğüne,
Nasıl bir evlat yetiştirdiğine.
BAĞLI?

1481) Edep yahu nerede edep,
Edepsize edep ne gerek.
İnsanlıktan çıkan kula,
Rabbim der ki? Cennet ne gerek.

1482) Baş kaldırma Allaha,

1511) Dünya oyun eğlence,
Ses ver Ey gündüz gece.
Kul anlar Amelini,
Münker Nekir gelince.

1512) Dünya dediğin fani,

1531) İnsanı gönülden Seversin
Gönlünde taşırsın Bilmez?
Gelir Gönülden sevdiklerin gönlünü kırar
Sevmekte Sevilmekte gider boşa,
Ölürsem Gerek yok Dersin.
Ne kefene Ne Mezara