Kara gözlü Ceylan'ın,
kirpiğinden süzülmüşüm,
Yıllarca mutluluktan,
hep hasrete sürülmüşüm.
Sonsuz bir beyazlığın ortasinda,
soğuğunda kalmışım.
Yıllar yılı ateşle değil,
gözleriyle yanmışım.
Nefsime ahım tutmuş,
topraklara gömülmüşüm.
Keskin dilim kesilmiş,
sessizliğe bürünmüşüm.
Tam yakalarken nazlı yari,
elimde kalmış hayali.
Sabret belki gelir geri.
Kalbi bilen terk eder mi ?
Söylesene zalim nefsim,
aşık olan vazgeçer mi ?
Yarın elinden şerbet,
Zehir olsa içilmez mi ?
Hakan Dincel
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 19:51:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!