Zaimli Şiirleri - Şair Zaimli

yakında,,,,,,,

Gül verenin gül kokusu eksik olmaz evinde
Ben suyun yanması gibi tuzda eridim elimde
ölüm var ölümü bil, bütün kelimelerin altında.
özgür insanlar,gelecek,inanın pek yakında,,,,,,,

Yakma !
Gazabınla bize bakma Allah'ım,Yakma Allah'ım Yakma
Yandık zaten bu alemde uyup kör nefsimizle tekrar yakma
Biz senin kulunuz sensin bizi yaradan,Yandık tekrar yakma
Merhametinle nazar eyle,gazabınla biz kullarına Neolur bakma

Yalansın Yalan dünya!
Yalansın Yalan dünya kimler geldi kimler gitti,
Aldın bir bir sevdiklerimizi canımızdan can gitti..
Ağlamaktan galmadı mecalimiz, harap her halimiz
Şehr-i Kabristan kapısı kapanmaz deyme yeter yaralıyız.
Yalansın Yalan dünya kimler geldi kimler gitti,

YALINAYAK
Bütün Umutlar karanlık menzilde
unutulmuş vaatle uyuduk ve uyduk.
Kurudu ağaçlarım,,bir dal bir yaprak
Yürüyoruz tozlu yollarda yalın ayak.
Sadece acının izini bilenler acıyı çeker.

Yalnızlık !
Hasretler kalbe.özlem dile düşermiş.
Rüyada gördüm umudum yeşermiş
Hüzzam makamında şarkılar dinliyorum
Öğrendim ki,İnsan yalnızda yaşarmış

Öyle muhabbete daldık ki,
Sevdim,Kendimi sende unuttum
Serin sonbahar akşamlarında
Böyle olurum,ellerim terler,
Bari canımı alma dedim,yalvardım
Diğer sevdiklerim beni beklerler

Yanan sensin!

Benim ahım, Ferda_i Didar'a mı kalacak sanıyorsun
Ben mumum ama her dem çıra gibi yanan ise sensin
Geçiyor heran ah-u feryat ile günlerim sen şemsimsin
Kısakanıyor seni yıldızlar bu gece Dolunay'dan da güzelsin.

Yardım
Ferah dolu huzurda eğer başını eğersen öne,
Güzel damlalardan cevher saçar gönlüne .
Perişan Halkın gönül bahçelerine sende gir.
Onlar Ümmet-i Muhammed,Müminin dini bir.

Yaşam belki bu,

Bazen güller takardı
siyah saçlarına da
inat Gecenin karanlığına
mehtap sanırdım

yaşamayan bende..
Sıvası dökük bir duvarda asılı resimde sensin
İsli gölgesini bıraktığı lamba ile yan yanasın.
Dağılgan gönlümüzü bıraktık ki fitil ile yansın.
Şimdi ,suskun ve batık sessiz yılların ötesindeyim.
Yaralı yıllarım, yoruyor her sözlerinin.;arifesindeyim