Annemden hep çay isterdim. Kızardı kendince,selzenişte bulunurdu. Akşamları yemekten sonra çay içilmesini sevmezdi.
O anlamazdı birazcık daha kadrajta ailecek kalmak istediğimizi.
Çay istediğimi zahmet olarak görsede,çay'da rahmet vardı,rahmet...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta