Yüz yüze Şiiri - Hatice Kübra Karaçalı

Dalgınlığım sirayet ediyor
Aklıma bugün birkaç yüz çakılı
Bir de tramvayda hani şu
Yüzlerin birbirini örttüğü
Dörtlü koltukta oturma fikrim.
Teklilere oturamam
Tekliler lüzümsuzca geniş
Birbirine bakan tekli koltuklarda
Çoğaldıkça çoğalıyor tekinsizlik
Genişlik kısa yola fazlasıyla fazla

Gecenin soğuk soluğunda
Akarak geziniyor tramvay
Birkaç insan az ötemde berimde
Gördüğüm uyukladığım sıralar
Şu dip bucakta yalnız kadın
Elini nereye koysa belirsizlik
İçinden sessizlik çığlıyor
Sırtından dakikalar okunuyor
İşte şurada bir adam uzanmış
Kadının hayaline sığınıyor
Adam yaralanmış
Kadının hayalinden
Korku mu en büyük öğrencemiz?
Böyle eskicek şeyler acaba
Kulağa anlamsız mı geliyor?

Yol boyu mektup seçiyorum
Ya da posta ya da mesajlaşmadan
Satır satır okunaklı hala ki
Suya insana dokunaklı
Ya bir daha hiç dokunamazsak
İyiye alamet mi, düşünülesi
Yapay görseller eşliğinde
Kusmamak gerek sanki
İnsanlığı, okunmayı, vebalı yanımızı
Doğal bir kaygı ürüyor elimde
Elimde avucumda duran
Dijital yüzyılı kenara itiştirip
Varsa yoksa bir taşa kazıyorum
Ölgünlükle;
-İletişebilmek şu sıralar
Ne mümkün,
Ulaşabilmek
Ne yüklü öyle.