Yusuf Ter Şiirleri - Şair Yusuf Ter

Bizim Çocuklar

Yedi sekiz yaşlarında bir kız çocuğu.Bununla da kalmayıp iki kişinin bu dayak ve işkence yüzünden öldüğünü okudum.
Nerede, nasıl yaşıyoruz, neyi sorguluyoruz ki? Tepkisiz, olana bitene uzaktan bakan, ekmek kavgasına düşmüş insanlar; çevreden ve yaşamdan kopuk bir yaşamın içinde gidip, geliyorlar. Gözleri açıldığında da bir şeyler çoktan olmuş bitmiş oluyor..Bunlar olurken de yine birilerinin vicdan hesabı yapıp, ben vicdana geldim demesini mi beklemek kalıyor

İçimizdeki çürükleri nasıl temizleyeceğiz. Bu vurdum duymazlıkla mı? İlgili yerlere şikayet etmeden hep korkak yaşayarak mı? Bana dokunmayan bin yaşasın..Padişahım, sen çok yaşa naralarıyla mı?

dostluğa aldandım
içim yanar
hançer olup ciğerime saplandı
kanar içimde

başımda ağardı saçlarım

Dalından koparılan gülümsün
Yaprakları yeşil yeşil dalımsın
Hem kırmızım hem de yeşil alımsın
Ey sevdalım benim güzel çiçeğim

Koklamaya kıyamam ki ben seni

Bizim oralara bir başka eser rüzgar
Esmek ki sevda sere düşer
Çocuk yaşımın sevdası içimde tüter

Kurban olayım tozuna, toprağına
Dertlerimi alıp nereye gideyim

Hiciv


Gelin ulan itler tek tek
Karı gibi giymen etek
Aslınız kurt değil köpek

Toplandık hep meydanlara
Haykırarak dikiyoruz
Devrimi kör sağırlara
Duyurarak geliyoruz

Kanalları yara yara

Özlemini hayallediğim dünya
Dikenin batarken gülünü sevdim
Gördüğüm kabuslar yalan bir rüya
Meyvesiz ağaçta dalını sevdim

Kucakta sallandı bebek kundağın

Ey acılı İstanbul acılarını
Denize bırak balıklar toplasın

Zeytin dalları yok pınar başında
Koklayacağım yosunlar sararmış

sensiz olmamak için
yastığa düşmeden başım
Senin yokluğunu
kan doldursun
asi damarlarıma
uyansın içim

Atanları boş ver attırana bak
Kuduz gibi ona buna saldırır
Yapan meydandadır, yaptırana bak
Kuduz gibi ona buna saldırır

Keyfince kararı siz verirsiniz