Yusuf'ça Şiiri - Maraşlı Osman

"Yaramı bilsin de acıtmadan sevsin; dokunsun ama dağıtmasın, sarsın ama kanatmasın."

Yine vurdu duvarlarıma o bilindik sükût,
Gönlümün dehlizinde bir iğne deliği kadar ışık sızıyor...
Kuyumuz derin sevgilim,
Kuyumuz büsbütün karanlık.
İçimde hırpalanmış bir Yusuf sızlıyor hala,
Yüzü dünyaya dönük,
Kalbi göğe aşina.
Kaç insan elinden itildi bu gönül dehlizlere,
Kaç sırrın ağırlığıyla çöktü bu körpecik omuzlar?
Zulamda birikmiş, yarım kalmış mısralar var,
Dışarıda bayram gibi görünse de tebessümlerim, İçerisi ise bitmeyen faili meçhul o sızılar.
Sesimi duyan yok,
Yankımdan başka bu zifiri zindanda.