Yük Katarı Şiiri - Kasım Kobakçı

Köyün öte yamacından göründü yük katarı,
Bir gürültü koptu, şenlendi meydan önce!
Huysuz, koca dudaklı sarı develer,
Çıngıraklı hecinler,
Sahiplerinin önünde.
Düğüm düğüm dizilmiş yük sürüleri,
Ve katarın tam içinde,
Dizginleri yiğitlerin elinde,
Telaşlı, gür bıyıklı kervan çekenleri!
*
Kervancılar tuhaf, hiç bilmediğimiz,
"Çöh çöh!" diyerek bağırarak!
Ellerinde oyulmuş meşe dalından,
İnce sopalar...
Hafifçe devenin bacağına vurarak,
İnat edenin boynunu şefkatle kavrayarak,
Bazen nazlı, bazen heybetli!
Havaya kalkan incecik kumları yutarak,
İki hörgüçlü, tek hörgüçlü onca deveyi,
Bir çırpıda avluya getirdiler,
Ve usulca ıhtırdılar!
*
En önde bir tülü, püskülü allı,
Yeşil mavi sarı parlak çulla kaplı,
Dizi boncuklu, halısı desenli nakışlı,
Üstünde yükü sanki kule gibi yapılı!
İnatçı, mağrur, dik başlı,
Koca ayaklı,
Boynunda çeken ustanın yuları,
Geldi ıhtırma zamanı!
*
Hayvanlar sağına soluna bakarak,
Köpüklü ağızlarıyla homurdanarak!
Dizinde, bacağında,
Eyerinin arka kaşında,
Şıngırdayan zilleriyle...
*
İnatçı yük devesinin,
Boynuna yatarak,
Şaşkın şaşkın etrafa bakarak,
Yere yattı develer,
Gülümsedi seyredenler.
*
Her devenin yuları,
Önündeki devenin koca semerine bağlı!
Heybetli gövdelerinde taşıdıkları,
Sanki ipekten sultan kervanları,
Tuz çuvalları,
Bakır kapları!
*
Ahali birbirine, usulca çöken deveyi,
Uslu uslu boyun eğen o koca hecini gösterdi.
Develer kocaman ağzını açıp,
Bizi öpüverecek gibi,
Neşeyle karşıladılar ilgimizi!
*
Sıralandık bütün ahali;
Ihtırılan katarın boyu boyunca!
Taş duvarlara,
Tahta çitlere, serin avlulara,
Gölge altlarına!