Yük Bindirir Özüme Şiiri - Kasım Kobakçı

Boyun eğmez zorbalara, yük bindirir özüme,
Kucak dolusu meşakkat, çektiririm gözüme,
Dar da gelir bazen ömrüm, külfet olur sözüme,
Sakınırım el alemden, dert eylerim yüzüme.
Merhamet etmez yürekler, kanlı yaş dökene dek,
Diri bir toplumsal bilinç, zulmü tam sökene dek.
*
Baş eğmez mülk sahibine, musallattır canıma,
Kova dolusu sıkıntı, boşaltırım yanıma,
Zor da gelir kimi vakit, zehir katar kanıma,
Kıskanırım her bir kuldan, yük ederim şanıma.
Kaygı duymaz bencil ruhlar, bu eziyet bitmeden,
Köklü bir toplumsal bilinç, zihinlere yetmeden.
*
Hesap vermez açgözlüye, dert yükler her diyara,
Heybe dolusu mihneti, savururum kenara,
Ağır da düşer ansızın, sürükler hep zarara,
Çok görürüm nicelerden, gömerim dar mezara.
Sahiplenmez kör vicdanlar, uçan kaçan kahrolur,
Güçlü bir toplumsal bilinç, zahmetlerle var olur.
*
Pay bırakmaz zalimlere, taş döşer hep yoluna,
Harman dolusu zahmeti, bağlarım el koluna,
Güç de gelir bazı günler, dert sararım soluna,
Esirgerim yakınlardan, çektiririm kuluna.
Benimsemez katı kalpler, kurda kuşa dert verir,
Yetkin bir toplumsal bilinç, doğana dek can erir.
*
Söz dinlemez hırslı nefis, bela savmaz başından,
Dünya dolusu kasveti, akıtırım yaşından,
Kıt da gelir huzur bazen, zehir damlar aşından,
Mahrum koyarım kimini, ekmeğinden taşından.
Halden bilmez sağır gökler, çilelerle yoğrulur,
Özgün bir toplumsal bilinç, mihnet ile doğrulur.