Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KARADENİZ'DEN DOĞAN DİRİLİŞ
Bir vapur süzüldü Karadeniz ufkunda,
Sabaha yakın, sisli bir vakit içinden,
Rüzgâr eğildi usulca geçtiği yolda,
Dalgalar sustu, bir sır dinlercesine.

KAR AlTINDA KALAN AĞIT
Ulu dağlar susar o gece,
Anadolu ağlar içinden.
Bayrak gökte değil yavrum,
Askerin yüreğine sarınmış derinden.

KARANLIĞIN İÇİNDEN
Günbegün artan bir telaş içindeyiz,
Bir sızı gibi içimizde zaman,
Sokaklar yorgun, kelimeler kırık,
Sessizliğe gömülmüş her bir insan.

KARANLIĞI YARAN ADIM
Bir şafak vaktiydi, deniz susmuştu,
Ufukta ağır ağır bir gölge doğdu,
Ne sıradan bir gemiydi yaklaşan,
Ne de sıradan bir sabah olacaktı bu.

KARANLIK
İçimden uçurumlar büyüyor
Hasretinden.
Her adımda biraz daha derin,
Her susuşta biraz daha karanlık.

KARANLIKTAN DOĞACAK ŞAFAK
Güneş yine doğacak
Sabahın mahzun şafağında,
Gece ne kadar ağlasa da
Bir nur düşer yaralı vatana.

KARANLIKTAN DOĞAN
Gün iner, gölgeler üstüne çöker,
Bir sessizlik çöker omuzlarına,
Sokak lambaları titrek bir umut,
Yalnızlık siner en kuytu yanına.

KARANLIKTAN DOĞAN UMUT
Bir ışık süzülür gecenin koynundan,
Gizli bir umut iner yüreklere,
Kırılmış umutlar filiz verir bir anda,
Sabır düşer en yorgun düşlere.

KARA TOPRAK
Ben benim böyle kalacağım övünme
Kara toprak bekliyor seni
Sonra dizine vurup dövünme
Kara toprak bekliyor seni

KAR TANELERİ
Gökyüzünde kar bulutları
Bir yanda soğuk efil efil eser
Bir yandan dertler de içimi
Gecenin sessizliğinde düşünürüm