Yüce dağın yankısı Şiiri - Serhat Gazi

SERHAT GAZİ.
Ne yaptım ki bu hayatta, iyilikten başka?
Bir ömür adadım ben, taş kalpli yollara.
Koşmadım mı her muhtaca, titreyen her ele,
Yorulmadı bu beden, yetişirken darda kalana?
Neden attınız beni, a yüce dağdan aşağı?
Bir vefasız rüzgâr savurdu ömrümün kışına.
Oysa ben merhamet ektim bastığım her toprağa,
Nasıl kıydınız böyle, tertemiz yarınıma?
Ben kimseye kötülük beslemedim içimde,
Bir dua bıraktım ardımdan geçtiğim her yerde.
Kırılan gönülleri tuttum kendi ellerimle,
Kendi yaralarımı sakladım herkes görmesin diye.
Ah Yüce Allah’ım… Senden başka kimim var?
Bunca suskunluğun içinde beni duyan Sen varsın.
Ne yaptım ben, Senin yolundan yürümekten başka?
Bir ömür hakikate, dürüstlüğe, sevdaya adandım.
Gönlüm kırık, omuzlarımda yılların ağır yükü,
İnsan dediğin unutuyor bazen iyiliğin ömrünü.
Ben sustum diye sanmayın yenildiğimi,
Her suskunluğun içinde Rabbime bıraktım hükmümü.
Çünkü ben öğrendim; her yara bir imtihandır,
Her gözyaşı gecenin koynunda saklı bir duadır.
Kul görmese de görür beni yüce Yaradan,
Bir gün susan taşlar bile anlatır yaşananı.
Fakat ey can, eğilme… Bükülmesin başın,
Kirlenmesin iyilikle yoğrulmuş o temiz kalbin.
Bırak kim ne derse desin, kim ne düşünürse düşünsün,
Sen doğru bildiğin yoldan dönme, gerisini Allah'a bırak.
Ve bir gün,
Seni yüce dağdan aşağı atanlar
Belki de aynı dağın eteğinde kalacaklar.
Sen ise yaralarını sarıp yeniden ayağa kalkacaksın;
Çünkü bazı insanlar düşürülür…
Yeniden daha yüksekten doğmak için.
Hak bilir ya gerçeği, kul bilmese ne olur?
Zaman susar belki ama hakikat susmaz.
Bir gün herkes kendi vicdanıyla baş başa kalır,
Ve insan, başkasına verdiği yaranın
Kendi kalbinde açtığı izi taşır.
Ben yine de kin tutmam…
Çünkü benim yüküm nefret değil, yaşadıklarımdır.
Ben yine iyilik derim, yine merhamet, yine dua…
Çünkü beni siz değil,
Rabbim büyüttü bu yollarda.
Yüce dağdan düşmüş olabilirim…
Ama unutmayın;
Dağdan düşen her taş parçalanmaz.
Bazı taşlar, düştüğü yerde temel olur.
Ve bazı insanlar,
Yıkıldıkları yerden yeniden yükselir.
Benim hikâyem de burada bitmez…
Çünkü son sözü insanlar değil,
Yüce Allah söyler.