Zaman Şiiri - Serhat Gazi

@SERHAT GAZİ:Zaman dediğin, avucumuzdan süzülen incecik bir kum gibi,
Ne zaman başlar, ne zaman biter, anlayamaz insan.
Bir bakmışsın saçlarda aktan bir iz, yüzde derin çizgiler,
Geçip giden bir ömür kalır geride, yarısı eksik, yarısı yarım.
Her gün biraz daha ağırlaşır adımlar, yollar uzar gider,
İçimizde susmak bilmeyen o derin, o sessiz hüzün kalır.
Gündüzün gürültüsü çekilince, gece baş başa kalınca kendinle,
İnsan en çok kendi içindeki o saklı yalnızlığa sarılır.
Şimdi kalkıp uzatsam da boşluğa şu yorgun ellerimi,
Bir zamanlar sımsıkı tutan o sıcaklığı bulamam hiçbir yerde.
Dünya bir pazar yeriymiş meğer; herkes aldığını öder, gider.
Kimi neşesini bırakır geride, kimi tükenmez dertlerini.
Biz seninle dertleri böldük, sükûtu paylaştık aynı çatıda,
Sessizce tuttun elimden, "geçer" dedin, hiçbir şey demeden.
Oysa bilirdim, senin de içinde kıyametler koparlardı,
Yine de bir tebessümle örterdin o kanayan yerlerini.
Çok yoruldu bu koca dünyada, çok yıprandı şu biçare yürek,
Kimi zaman kırıldı en ince yerinden, kimi zaman taş bastı yarasına.
Yine de kimseye eğmedi başını, kimseye söylemedi sızısını,
Sadece geceye fısıldadı derdini, bir de duaların o gizli kapısına.
Ne kadar kaçsak da kaderin yazdığı o çizginin dışına çıkılmaz,
İnsanın nasibi neyse, eninde sonunda gelir bulur onu.
Bir gün bu yollar biter, bu yorgun nefes tükenir elbette,
Her akşamın bir sabahı, her masalın vardır bir sonu.
Gözlerini kapattığında rüyama düşen o beyaz kanatlı melek,
Sanki gökyüzünden bir parça huzur taşır benim karanlığıma.
"Üzülme" der gibi bakar yüzüme, "her şey gelip geçer, sabret".
Ben o bakışta ararım kaybettiğim gençliğimi, o eski baharları.
Bilirim, bu dünyada kavuşmak kadar ayrılmak da helal bize,
Toprak örter belki izlerimizi, ama sevgimiz kalır bu gök kubbede.
Şimdi sustum, bütün cümlelerimi, bütün sırlarımı mühürledim;
Çünkü biliyorum, bu dert beni yok etmedi, sadece sessizce büyüttü.
Sana söylenmemiş ne kadar sözüm varsa hepsini gömdüm geceye,
Son bir nefes gibi bıraktım içimdeki o en büyük yangını.
Herkes seni toprağa verdiğimi sandı o fırtınalı sabah vakti,
Oysa ben senin öldüğünü sanıp, aslında kendi cenazemi kaldırmışım.