Yoruldum Uyuyorum Şiiri - Mehmet Ali Ateş

Durdum
Nefes aldım

Yüzyılların yorgunluğuyla geçtim
Yolları
Arkamda bıraktığım her şey değişti
Gün geceye gece gündüze döndü
Sabahın eşiğinde ışığı adımladım
Korkunun eşiğinde cesareti
Durduğun yer ile bir adımlık mesafededir
Değişimin
Her şeyin değişeceği noktadasın
Artık durmamalısın

Yürüdüm
Omuzladım
İhanetin korkunç ağırlığını

Bir hançerin kınından çekildiği
İhanetin uykularını uyudum

Suyun sesi aktı düşlerime
Kuşların minik yürekleriyle adımladım
Kaldırımları
Gece kandillerinde aydınlanan
Suratsız gulyabaniler geçtiler
Kirleterek zamanı

Sustum
Oturdum
Duruldum

Gözlerimi bıraktım bir nehrin akışına
Yaşam ufalanırken ayaklarımın altında
Tren raylarında yankılanır sesim
Bir çığlık
Balatalarda bağıran
Kanında koyulaşmış acı
Yüreğindeki ağrı gibi
Beklenmedik bir anda tıkar damarlarını

Karnımız tok
Sırtımız pek
Keyfimiz yerinde

Mutluyuz
Açlıkla denenmediğimiz için
Ya tarih boyu süren açlık
Acıtmaz mı yüreğimizi
Kan kuyularında
Sessiz çığlıklar da
Öldürülmedi mi!

Acımadı mı?
Etini keserken rüzgar
O en büyük fırtınayı koparan
Suskunluğun değil miydi?
Çağlar ötesine bağıran

Yoruldum
Uyuyorum

Uykularım rehin tutulmuş
Bir sevgilinin kalbinde
Sokaklarda
Serseri ruhum

Sakin sularda
Sessiz uykularda
Kaybolmuşum…

Ağustos 2026