Yoruldum İşte Şiiri - Güven Tekin

Yoruldum işte dostum, ne yapayım?
Gece ayrı sıkılıyorum,
Gündüz ayrı sıkılıyorum.
Azcık güldü mü talihim,

Hemen karaları bağlıyorum.
​Hayat bir kere gülmedi, şansın böylesi!
Ben çabaladıkça hep bir engel çıkıyor,
Umutlarım yok oluyor.

Yine de vazgeçmeyeceğim, kazanan ben olacağım;
Korkmuyorum artık senden hayat!
​İstediğin gibi gel üstüme,
Yıkılırım ama asla düşmem artık.

"Keşke öyle olsa" değil mi?
Evet, öyle olacak, inanıyorum;
Pes etmek yok, kaybetmek hiç yok!
​Kendini toplama zamanı artık,

Silkelen, mücadeleye devam!
Zaten emek vermeden, çaba göstermeden kazanılmaz.
Derdin yükü sırtımda bir dağ gibi;

Yine de eğilmez bu başım, eğilmez.
​Gündüzün telaşı, gecenin sessizliği
Boğar insanı bazen, nefes aldırmaz.
Çile pazarında ömür tüketirken,

Yüreğimdeki yangını kimse söndüremez;
Kader der geçerim, boyun eğmem asla.
​Kaç kere arkamdan vurdu bu dünya,
Kaç kere güvendiğim dağlara kar yağdı...

Sırtımdaki hançerler yara açsa da,
Yıkılmadım, ayaktayım işte bak;
Hesabım mahşere kalır, bende kalmaz.
​Gözyaşımı içime akıtırım her gece,

Kimse bilmez kalbimin kırık yerini.
Bir çay demlerim teselli niyetine,
Sırtımı yaslarım kendi gölgeme;
Zor günlerin elbet bir sonu vardır.

​Umutlarım tükense de küllerinden doğar,
Ben acıyla yoğruldum, pes etmek ne kelime?
Yoluma taş koysalar da yürür geçerim;
Korkmuyorum artık karanlık geceden,

Güneş elbet benim için de doğacak.
​"Yoruldum" demek acizlik değil dostum,
İnsanız elbet; yürek de yorulur, ayak da.
Ama bu meydanı bırakmam namerde,

Son nefese kadar bu kavga benim;
Kazanan elbet sabreden olacak.
​Sil gözünün yaşını, doğrul yerinden;
Mücadele bizim işimiz, geri vites yok!

Emek veren, ter döken darda kalmazmış;
Hayat oyununu oynasın varsın,
Son sözü yine biz söyleyeceğiz.