Yorgunum Daye Şiiri - Leylaa Ecrin

YORGUNUM DAYE ✍️✍️ ŞİİR ✍️✍️ Hâllerim perişan, gönlüm yaralı, Kalbim cam kırığı, içim hançerli. Bana güçlü dediler, sustum çaresiz, Yorgunum daye, yüküm çok ağır. Daha çocukken zalimce aldılar gençliğimi, Oyun çağımda tanıdım kederi. Ben büyümeden hayat büktü belimi, Gülüşüm yarım kaldı, soldurdum neşemi. Yorgunum daye, kimseler bilmez, İçimdeki yangını bir başkası görmez. Gülsem de gönlümde yaralar kanar, Her yeni sabahım bir başka sınav. Ben saray istemedim, servet dilemedim, Bir lokma huzura hasret yaşadım. Biraz sevgi olsun, biraz merhamet, Yorgunum daye, tükendim kalmadı takatim. Dönüp de bakmıyor, nasılım diye, Bir selam vermiyor, hâlimi soran. İçimde kopuyor fırtınalar daye, Kimse el uzatmıyor düştüm diye. Her gün aynı dertle açılır gözüm, Yutkunup içime akıtırım sözüm. Tükendi sabrım da, kalmadı gücüm, Yorgunum daye, kan ağlar özüm. Feryadım yükselir, duyanım olmaz, Gözümden yaş iner, silenim olmaz. Çareler tükendi, yolum bulunmaz, İnsan bu kadar da sahipsiz kalmaz. Bir kere sorsalar, nasılsın diye, Belki dökülürdü içim bir anda. Güçlü görünmekten yoruldum daye, Bir omuz aradım şu koca cihanda. Ömrümden ne kaldı, sayamam daye, Derdimi kimseye anlatamam daye. Hep başkalarını düşündüm durdum, Kendimi bir türlü anlayamadım daye. Yorgunum daye, bunu kim anlar, Gülüşüm ardında kaç acı saklar. Bir gün olsun kader yüzüme baksa, Şu gönlüm de huzura kavuşsa. Bana güçlüsün dediler, ne bilsinler, Kaç defa yıkıldım, görmedi gözler. İnsan her düştüğünde kalkar mı daye, Bazen umut bile yenilir derde. Birisi çıkıp da dese ki bana, Bitti çilen artık, dön bahtın sana. Çocuk gibi inanıp sarılırdım hayata, Bir damla mutluluk yeterdi bana. Ah daye, gençliğim elimden gitti, Ömrümün baharı kışlara döndü. İçimde sakladım nice gözyaşımı, Kimse duymadı gönül feryadımı. Ben de gülmek isterim herkes misali, Bir gün sona ersin bu çile hâlim. Yorgunum daye, yüreğim virane, Bir parça huzur ver şu garip cana. Yeter be daye, bu yük ağır geldi, Gönlüm nice fırtınalara yenildi. Bir gün biri çıkıp hâlimi sorsa, İçimdeki çocuk belki gülerdi. Bunca yıl bekledim bir güzel sözü, Bir çift merhamet aradı bu gönül. Kimse görmedi mi gözümdeki yaşı, Kimse duymadı mı kalbimin sızısını? Yorgunum daye, artık sözüm bitti, Umudum yoruldu, takatim gitti. Bir ömür bekledim anlaşılmayı, Kimse sormadı ki hâlimi, hatrımı. Her yorgun yüreğin bir gün huzur bulması, Her kırık kalbin yeniden umutla dolması dileğiyle… Yorulmak yenilmek değildir. Bazen insanın tek dileği, birinin dönüp hâlini sorması, acısını anlaması ve gönlünce yaşayabilmesidir. 🥀❤️