Yorgunum be usta! Şiiri - Mustafa Çelebi 2

Yorgunum be usta,
hem de öyle böyle değil…
İnsanın insanı yorduğu yerden,
özgürlük diye bağırıp
kendi zincirini boynunda taşıyanlardan yoruldum.

İki yüzlü gülüşlerden,
üç kuruşluk adamlara
beş kuruşluk kıymet biçenlerden,
aşkı elinin tersiyle itip
sonra da “neden yalnızım?” diye
gecelere sövenlerden yoruldum.

Yoruldum usta…

Aşk'a kıyanlardan,
kendilerine yapılan kötülüğü
marifet sananlardan,
iyi olanı saf,
dürüst olanı enayi,
seven adamı da
“nasıl olsa kalır” diye görenlerden…

Yoruldum.

Ulan insan,
ne ara bu kadar ucuzladın?

Bir kalbin kırılmasını
bir bardak çayın soğuması kadar
önemsiz sayar oldun.
Bir insanın sevgisini
cepte duran bozuk para sandın.
Harcanır, yerine yenisi konur…

Öyle mi usta?

Değil işte.

Bazı insanlar
bir kere sever.
Öyle herkese açmaz yüreğini.
Açtı mı da
kapısını değil,
evini verir sana.

Ben de sevdim ulan seni.

Hem de
hesap kitap yapmadan,
“ne kadar seversem
o kadar sevilirim” demeden…

Sevdim.

Ama keşke
bu kadar çabuk yıpratmasaydın bizi.
Keşke kalbimin üzerine
sen de bir yük bırakmasaydın.

Şimdi uçurumun kenarında değilim belki,
ama tam kıyısındayım.

Bir adım ileri
susmak,
bir adım geri
kendimi kurtarmak gibi…

Ve ben ilk defa
hangi tarafa yürüyeceğimi değil,
hangi tarafta kendimi kaybetmeyeceğimi düşünüyorum.

Yoruldum usta…

Beni çok yordular.

Ama bilirsin;
bazı adamlar düşmez uçurumdan.

Bir gece
ceplerindeki bütün kırgınlıkları boşaltır,
üstünü başını silker
ve geri döner.

Ben de döneceğim.

Kendime.

Çünkü insan bazen
bir başkasını sevmekten değil,
kendini unutmaktan yorulur.

Ben artık
kimse uğruna kendimden vazgeçecek kadar
âşık değilim.

Çünkü öğrendim usta:

Aşk,
uçurumun kenarında beklemek değilmiş.

Aşk,
yanında durduğun insanın
seni uçurumdan uzaklaştırmasıymış.

Gerisi hikâye…

Ben hikâyeleri çok okudum.
Şimdi biraz da
kendimi yazacağım.