Yorgun Zihinde Şiiri - Seda Nur Polat

kalamayacak bu günler hatırlarda, sürükleyemem;
peşimden koşturamam, gelemezler ne de olsa.
gözlerimden dökülüyor cümlelerim, sessizim.
sesimden anlaşılmıyor söylediklerim, susuyorum.
öyle bir sesteyim ki, kendime duyuramadığım ses..
yine bir müzik sesinde kendimi arıyorum, yalnızca.
sevdiğim seslerin yorgunluklarına sesleniyorum.

biz iki yorgun zihinli sesiz, ben ve yine ben.
şaşılacak gibi değil, anlaşılabilecek bir ikilem.
benden bir daha olmadı, başka ben var bende.
benim bile çözemediğim bir ses var sanıyorum,
öyleyse ona neden seslenmiyorum, duyulur mu?