Yolum Şiiri - Yasemin Tanık

İtilmiş kelimelerim vardı benim
Bir kenarda durdu aşındırdı hayatı
Yenilgilerin köşesinde elini tuttu güneşin
Ah bitmişliğimin dokunuşunda buldum kendimi
Dağdan kaçan cümleler döküldü şehrime
Elimi tuttu sayfalarım, dizüstünden doğruldum
Karanlık basmadı artık yollarımı
Sayfalarımda kendimi okudum
Silmedim hiçbir kelimeyi bu hata benim
Bu tövbem benim!
Kılıcımın suretinde kendimi gördüm
Bu savaş benim!
Koridorlardan bir lamba buldum
Lambaları kıranlar oldu!
Duvarları kıran da benim…
Elimde yaprakları dökülmüş bir çiçek
Tohumunda hayat buldum!
O kenarda bekleyen o kadına çiçekler sundum...