17 Şiiri - Yasemin Tanık

17 yaşındaydım
Pembeye mahkum düşüncem
Zamandan gülücük süzülüyor
Entarimden çiçekler
Kaf dağında hayaller
17 yaşındaydım
Yaşamak beyaz bir dantel gibi
Her kelimemin kenarları oyalı
İşlemeli mendilim üst cebimde
Gözyaşı yanağımdan süzülmezdi ki,
Hala çekmecede mendilim yeni gibi
17 yaşındaydım
Çiçekler solmasın alın terimle
Birikir acısından bir damla
Bir çiçek soldu kundağında
Uyuyan hisler tarlasında dirildi
Bak nasıl seller götürdü bahçemi
17 yaşındaydım
Koparıp atsam bir sayfayı
Otuzdan bir çıkarsam
29 sayısı hiç olmasa
Kırılır mı taşların ezdiği sayfa
17 yaşındaydım
Bahçesinde uyuyan hislerin masalında
Çürümesin hiçbir sayı siyahında
Belki ben kendimi buldum bunda
17 yaşındaydım sanki bugün rüyamda