Yolculuğum Mutluluğa

Güçlü bir ses duydu kulaklarım çok uzaklardan,
Bir an durup dikkat kesildi.
"Kalk yolculuk var! dedi o ses;
Yolluğunu hazırla...
Taşıması hafif,tadı şifa olsun."
Sevdayı çekiyordum sabırla,bir tesbih tanesi gibi,
Tuttum kollarından düştük yola
Hayranlıkla...
Epey oldu menzile niyet edeli,
Sevdanın yoldaşlığına vurgun kaldım bu ıssızlıkta.
Arada bir ses veriyor mutluluk;
"Sapmasın rota "diye.
Bazense saatlerce,günlerce derin bir sessizlik..
Yollar çatallaşıp toz dumanla boğuştuğunda,
Uluyan korkulara,rehber oluyor göğe kalkan iki avuç.
Ve mutluluk yeniden yön olana dek bu güzergahta.
Dualarım duruyor pusulanın tam üzerinde.
Sevda yorulup hastalanınca kolum yastık oluyor başına.
Yüreğim yorgan gibi örtülür üzerine,üşümesin diye.
Çaresizliği gözlerinden damlayınca,yaslarım başını göğsüme;
Parmaklarım saçlarında gezinirken,dalar rahmet bekleyen o uykuya.
Feryadla uyanır bazen,gördüğü mutluluk sesi.
Suskun bakışlar dağılır,kahkahaları yankılanır yer ve gökte.
Kainat o an giyinir en taze yesillerini,maviler puantiyeler gibi serpilir beden olur mutluluğun sesi.
Yorulunca sevda,alıyorum sırtıma;devam ediyorum menzile.
Takat bitince konak oluyorum,şehirler arası o ıssız sessizlikte.
Sancı düşse bedenine;dağdan,taştan şifa topluyorum,
Muhabbetimin sıcağında demleyip yudum yudum kahkaha oluyorum.
Başını koydum dizlerime,mırıldandı gönlünce bir soru;
Sualimin cevabı olsun tek cümle.
Neden mutluluğu bu kadar çok sevdim?
Varlığı derman bu bedene,sesi gelmeyince düşerim derde.
Sahi mutluluğun sesi şimdi nerede?
O da düşüyor mu benim gibi derde?
Yine de devam edeyim ben bu uğura,
Yolun sonu varacak mutlak mutluluğa.

Edremit.