Yolculuğum Mutluluğa

Güçlü bir ses duydu kulaklarım,
Bir an durup dikkat kesildi.
"Kalk yolculuk var! dedi ;
Hazırla yolluğunu,
Taşıması saadet,tadı şifa olsun."
Sevdayı çekiyordum sabırla
Bir tesbih tanesi gibi,
Tuttum kollarından düştük yola
Hayranlıkla...
Epey oldu menzile niyet edeli,
Sevdanın yoldaşlığına
Vurgun kaldım bu ıssızlıkta.
Arada bir ses veriyor mutluluk;
"Sapmasın rotam "diye.
Bazense saatlerce,günlerce derin bir sessizlik..
Yollar çatallaşıp toz dumanla boğuştuğunda,
Uluyan korkulara,
Rehber oluyor göğe kalkan iki avuç.
Ve mutluluk yeniden yön olana dek
Bu güzergahta.
Dualarım duruyor pusulanın tam üzerinde.
Sevda yorulup hastalanınca
Kolum yastık oluyor başına.
Yüreğim yorgan gibi örtülür üzerine,
Soğuk düşmesin tenine.
Çaresizliği gözlerinden damlayınca,
Yaslarım başını göğsüme;
Parmaklarım gezinirken saçlarında
Dalar rahmet bekleyen o uykuya.
Feryadla uyanır bazen,
Gördüğü mutluluk sesi.
Dağılır suskun bakışlar,
Kahkahaları yankılanır yer ve gökte.
Kainat o an giyinir en taze yesillerini,
Maviler serpilir puantiyeler misali,
Beden olur mutluluğun sesi.
Yorulunca sevda,alıyorum sırtıma;
Devam ediyorum menzile.
Konak oluyorum takat bitince,
Şehirler arası o ıssız sessizlikte.
Sancı düşse bedenine,
Şifa estiriyorum binbir bahardan.
Kahkaha oluyorum yudum yudum.
Maharetimin deminde.
Başını koydum dizlerime,
Mırıldandı titrek bir soru;
Sualimin cevabı olsun tek doğru,
Neden bu kadar çok sevdim mutluluğu?
Varlığı derman bu bedene,
Sesi gelmeyince düşerim derde.
Sahi nerede mutluluğun sesi şimdi?
O da düşüyor mu derde benim gibi?
Yine de devam edeyim ben bu uğura,
Yolun sonu varacak mutlak mutluluğa.

Edremit.