Yokluğun yalnızlığı öğretir

İlyas Kaplan
682

ŞİİR


9

TAKİPÇİ

Yokluğun yalnızlığı öğretir


bana gönlünü açan sevgili
ömrümün en güzeli

*

doğarken sezgilerimden sana olan sevgim
bir masalın düşlerinden azat edilir aşkımız
lal olur umutlarım gönül zindanlarında
öfkelerim isyankar karakışlar gibi çaresiz

*

sokulurum en dağılmış savrukluğumla yalnızlığa
içimdeki zehri engerekten beter sorgularım
en gizli sancılara ilişkin başlar yolculuğum
kıvılcımları her an dokunur hayallerime

*

namus pusulamda kirli heveslere laedri
ruhumun sahillerini aydınlatır vuslat fenerleri
umut deryasına gemiler salarım dönüşsüz

*

bir yağmur tanesi masumluğunda
güneşin her doğduğu yerde var olmaktan yorgunum
uğrunda savaşlar, gazalar silsilesi yaşadım
bir ucu aşkına bir ucu cemaline adanmış

*

aşkın renkleriyle çizilmiş kaderimin resmi
sarı yapraklar dökülmüş ilkbaharlarıma
gönlümün avlusuna bir kaç bahar mevsimi
çağlayan altın bir nehir gibi
güneşin öte yakasına canhıraş koşarım


*

varlığıma karışır gözlerinin vazgeçilmez maviliği
ölümsüzlüğü gök bilen yüreğimin bulutlarından
sonra bereketli topraklarda umutlarım kurur
her ayrılık zamanı çöllerden daha kurak
yokluğun yalnızlığı öğretir bana

*

redfer

İlyas Kaplan
Kayıt Tarihi : 29.1.2018 14:05:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!