Bir kutsi dem ki Şiiri - İlyas Kaplan

Henüz isim yokken,
yalnızca bir titreşim vardı boşluğun kalbinde.
Ne yukarı ne aşağı, ne yakın ne uzak;
sadece kendi kendine dönen bir suskunluk.
O suskunluğun en derin yerinde
bir damla,
henüz damla olmadığını bilmeden
titredi.
Karanlık ona baktı ve ilk kez korktu.
Çünkü o damlada hem yokluk hem de
bütün varlıkların tohumu birden parlıyordu.

Henüz hiçliğin alnında bir çizgi bile yokken,
zaman kendi sessizliğinde uyurken,
karanlığın en mahrem odasında bir sızı doğdu.
Işıktan önce, sesten önce,
kendi berraklığıyla sarhoş bir damla
boşluğa düştü.
Gök henüz fısıldamamıştı kadim sırrını;
yalnızca var olmanın o sancılı hevesi
titredi sonsuzluğun koynunda.

Yaprakların yeşil damarlarından süzülen
kutsal ter, toprağın dipsiz susuzluğuna değdi.
Bir ceht ki hem arındırır hem eritir;
köklerin karanlık dehlizlerinde
gizli bir nehir gibi yürür.

Cennet bahçelerinden çalınmış yasak meyve gibi
önce salkımların mor kabuğunda birikti,
sonra uçurumların göğsüne sinen dumanlı sis oldu.
Mağaraların sükûtuna sığındı,
çöllerin ayazında kendini dondurdu,
hep var oldu; saf ve pak.
Yolunu arayan bir yolcu değildi o.
Doğrudan yolun kendisiydi,
vadilerin ta kalbiydi.

Kurumuş nehir yataklarının son çığlığıyla coştuğunda
kıyılardan eksilerek büyüdü;
kendi eksikliğinde koca bir okyanus keşfetti ruhu.
Şelalelerin köpüren hırsı
kuşların kanatlarında göğe yükselen
bir buhar ayinine döndü.
Dağların mağrur alnına kondurulan,
yıllara meydan okuyan serin bir yemin gibi aktı.

Bazen deliliğin sınırında damarlarda gezen bir zehirdi;
yıkan, yakan, geriye yalnızca enkaz bırakan fırtına.
Bazen de bir çocuğun rüyasına sızan mavi masal,
bir ceylanın ürkek bakışındaki efsunlu coğrafya.
Şimşekler gökyüzünün tenini her kanattığında
karanlığın muştusu parça parça döküldü yeryüzüne.

Sürgünlerin, yorgunların, kalbi kırıkların caddeleri
o mübarek, o yaban sağanakla yeniden yıkandı.
Bir dervişin kendi etrafında dönerken unuttuğu dünya gibi,
yüz bin kere ölerek
külünden daha diri kalkan anka gibi…
Bir annenin sinesindeki süt beyazı şefkat,
gecenin bağrında harlanan dilsiz ateş oldu.

Öyle bir cevher ki
dokunduğu yangını söndürürken
kendi içinde gizlice tutuşur,
kendi közünden yeni bir gökyüzü doğurur.
Ve nihayetinde
ne bir ses kalacak bu sahneden,
ne bir kıpırtı.

Yalnız gökle yer arasında asılı kalan
o bitmek bilmeyen, o kadim, o ulu deveran.
Bir damlanın içinde kıyameti koparıp
ummanda yeniden uyanmanın hikâyesidir bu.
Çünkü menzil, varılan uzak ufuklar değil;
dönüp dolaşıp başlanan o ilk noktadır.

Zamanın dar gömleğine sığmayan ebedî rahmet
sonsuzluğun boşluğuna bırakılmış,
hiç bitmeyecek bir “Ah” gibi yankılanır durur.
Öyle bir “Ah” ki mekânı yırtan rüzgâr gibi genişler,
yıldızların soğuk yüzlerine dokunur önce,
sonra galaksilerin dönen girdabında
kendine yeni bir yatak bulur.

Durmak, o kutsal akışın kendi kendini ihbar etmesiydi;
durmak, o berrak sırrın ve hikâyesinin bitmesiydi.
Oysa o, kendine âşık Nil yatağı gibi
durmaksızın aktı,
kendi uçurumuna doğru.

Zaman geldi, taşların çatlayan göğsünden
fışkıran bir filiz oldu.
Göklerin karanlıkta fısıldadığı gizli dualar
yaprakların ucunda birer elmasa dönüştü sabaha karşı.
İşte orada evrildi, ince bir sızı oldu.
Kâinat yeniden kurdu kendi mahkemesini:
her damla bir şahit, her yağmur bir itiraf.

Dünya kendi günahlarından arınmak için
gökten inen şimşekler altında
serin bir seher yeline döndü;
huzur erdi, huşûya büründü.
Hangi nehir kendi kaynağına ihanet etmiştir?
Hangi buhar gökyüzünü unutup toprağa esir kalmıştır?

Bu yüzden adın rahmet, bu yüzden adın itaat.
Zifiri karanlıkların ortasında beliren koridorlarda,
güneşin bile girmeye hicâp ettiği mahrem kuyularda
hâlâ o ilk nabzın vuruşu gizli.
Ölümcül bir çılgınlıkla çalkalanan koca denizler bile
aslında bir damla suyun dalgalanışından ibaret.

Gökyüzü bir kez daha aydınlanıyor
şimşeklerin parıltısıyla.
Caddeler, o mübarek heyecanın sağanağı altında
dilsiz birer derviş.
Yorgun bakışların, kırık hayallerin üzerine inen her damla
“Yeniden” diyor, “Yeniden başlamak mümkün.”
Çünkü bu bir yok oluş değil;
kendi kozasından saf ışığa dönüşme sanatı.

Ve dindiğinde o büyük gürültü,
sular çekilip fırtına kendi yatağına döndüğünde
geriye yalnız toprağın bağrından yükselen
o buğulu, o kadim koku kalır.
Cennetten düşen yasak meyvenin tadı
dudaklarda titrer hâlâ. Bir damlanın içinde başlayıp
koca bir ummanın sessizliğinde son bulan
bu destan…

Aslında hiç bitmedi, hiç bitmeyecek.
Biz yalnızca o ebedî deveranın ortasında,
gök ile yer arasında durmuş,
kendi içimizdeki dalgaların sesini dinliyoruz.
Şimdi, her şey sustuğunda bile
o damla hâlâ düşüyor.
Karanlığın alnına yeni bir çizgi çekiyor,
zamanın uykusunu yeniden bölüyor.

Ve her düşüşünde
kâinat bir kez daha
kendi adını hatırlıyor:
Rahmet. Ve en sonda,
her şey bitti sandığımız yerde
yeni bir suskunluk açılır.
O suskunluğun içinde
damla artık damla değildir;
ne okyanus, ne yağmur, ne buhar…
Sadece kendine dönmüş bir bakıştır.

Gök ile yer birbirine değdiğinde
ortada kalan o ince çizgide
hâlâ aynı nabız atar.
Biz onu duyduğumuzu sanırız,
oysa o bizi duymaktadır.
Ve her duyuşta
yeni bir başlangıç
eski bir sonun
içinden doğar.

redfer *